Shloka 29
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
प्रद्युम्नचारुदेष्णादीन् रुक्मिण्या वीक्ष्य पुत्रकान् पुत्रार्थिनी मामुपेत्य वाक्यमाह युधिछ्िर,युधिष्ठिर! बुद्धिमान् रुक्मिणीनन्दन प्रद्युम्नके द्वारा पूर्वकालमें जब शम्बरासुर मारा गया और वे द्वारकामें आये, तबसे बारह वर्ष व्यतीत होनेके पश्चात् रुक्मिणीके प्रद्युम्न, चारुदेष्ण आदि पुत्रोंको देखकर पुत्रकी इच्छा रखनेवाली जाम्बवती मेरे पास आकर इस प्रकार बोली --
vāsudeva uvāca | pradyumnacārudeṣṇādīn rukmiṇyā vīkṣya putrakān putrārthinī mām upetya vākyam āha yudhiṣṭhira | yudhiṣṭhira! buddhimān rukmiṇīnandana pradyumnakena dvārakām āgatena pūrvakāle śambarāsuro hataḥ; tataḥ dvādaśa varṣāṇi vyatītāni | atha rukmiṇyāḥ pradyumna-cārudeṣṇādi-putrān dṛṣṭvā putrasya kāṅkṣiṇī jāmbavatī mām upetya evam uvāca ||
Vāsudeva berkata: “Wahai Yudhiṣṭhira, setelah melihat Pradyumna, Cārudeṣṇa, dan putera-putera Rukmiṇī yang lain, Jāmbavatī—yang merindukan seorang putera—datang kepadaku lalu mengucapkan kata-kata ini. Pradyumna, putera yang bijaksana dan dikasihi Rukmiṇī, pada masa lampau telah membunuh raksasa Śambara dan kembali ke Dvārakā; dan apabila dua belas tahun telah berlalu sejak itu, Jāmbavatī, melihat putera-putera Rukmiṇī, mendekat kepadaku dengan hasrat akan seorang anak, lalu berkata demikian.”
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse frames a household-ethical concern: the longing for progeny and the social-religious value placed on lineage and family continuity. It also models respectful petition—Jāmbavatī approaches Vāsudeva directly, situating personal desire within dharmic family life rather than impulsive action.
Vāsudeva recounts to Yudhiṣṭhira that, years after Pradyumna returned to Dvārakā having slain the demon Śambara, Jāmbavatī saw Rukmiṇī’s sons (Pradyumna, Cārudeṣṇa, etc.). Wanting a child herself, she approached Vāsudeva and began to speak, setting up the next part of the story.