Shivamurti–Pratishtha Phala: Shivalaya-Nirmana, Kshetra-Mahatmya, Tirtha-Snana, and Mandala-Vidhi
केदारे च महाक्षेत्रे प्रयागे च विशेषतः कुरुक्षेत्रे च यः प्राणान् संत्यजेद्याति निर्वृतिम्
kedāre ca mahākṣetre prayāge ca viśeṣataḥ kurukṣetre ca yaḥ prāṇān saṃtyajedyāti nirvṛtim
Sesiapa yang melepaskan nafas hayat di Kedāra, di Mahākṣetra—padang suci agung, khususnya di Prayāga, atau di Kurukṣetra, akan mencapai nirvṛti—kedamaian dan pelepasan muktamad, dengan rahmat Pati (Śiva) yang memutus ikatan pāśa yang mengikat paśu.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It teaches that Shiva’s kṣetras (especially Kedāra and Prayāga) are charged with liṅga-śakti; departing life there is said to grant nirvṛti, meaning the soul (paśu) is freed from bondage (pāśa) through Pati’s grace.
Śiva is implied as Pati—the supreme Lord who bestows śānti and mokṣa; the kṣetra is not merely geography but a field where Shiva-tattva is especially accessible and liberating.
Tīrtha-sevā and kṣetra-vāsa (pilgrimage, residence, and dying with remembrance of Śiva) are highlighted as mokṣa-supporting disciplines, aligning with Pāśupata ideals of turning the prāṇas toward the Lord at life’s end.