ब्रह्मणो वरप्रदानम् — शिवस्य परत्वप्रतिपादनम् तथा वराहेण भूमेः पुनःस्थापनम्
तौ चोर्ध्वरेतसौ दिव्यौ चाग्रजौ ब्रह्मवादिनौ कुमारौ ब्रह्मणस्तुल्यौ सर्वज्ञौ सर्वभाविनौ
tau cordhvaretasau divyau cāgrajau brahmavādinau kumārau brahmaṇastulyau sarvajñau sarvabhāvinau
Dua Kumāra itu bersifat ilahi, teguh dalam tenaga selibat yang mengalir ke atas (ūrdhvareta), sebagai yang sulung dan para pengkhabar Brahman. Setara dengan Brahmā dalam sinar kemuliaan, mereka maha mengetahui dan mampu mengambil segala keadaan wujud, namun tetap teguh batinnya dalam pengetahuan yang suci.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It establishes the authority of the Kumāras as brahma-vādins and yogic exemplars; such purity (ūrdhva-retas) and jñāna are presented as the inner qualification that makes Linga-upāsanā fruitful, turning worship from mere rite into liberating insight toward Pati (Śiva).
By praising all-knowing sages who are “sarva-bhāvin” yet grounded in Brahman-teaching, the verse points to Śiva-tattva as the supreme consciousness that can manifest all states without being bound—mirrored in the yogin who transcends pāśa (bondage) while remaining capable within the world.
Ūrdhva-retas—sublimation of vital force through brahmacarya and yogic restraint—is highlighted as a Pāśupata-aligned discipline supporting jñāna and steadiness for Śiva-upāsanā.