ध्यानयोगेन रुद्रदर्शनम् — रुद्रावतार-परिवर्तक्रमः, लकुली (कायावतार), पाशुपतयोगः, लिङ्गार्चन-निष्ठा
द्वापरे प्रथमे ब्रह्मन् यदा व्यासः स्वयं प्रभुः तदाहं ब्राह्मणार्थाय कलौ तस्मिन् युगान्तिके
dvāpare prathame brahman yadā vyāsaḥ svayaṃ prabhuḥ tadāhaṃ brāhmaṇārthāya kalau tasmin yugāntike
Wahai Brahman, pada Dvāpara yang pertama, ketika Vyāsa sendiri—berwibawa laksana Tuhan—hadir, ketika itu Aku menzahirkan diri demi kebajikan para brāhmaṇa; dan kemudian, dalam Kali, pada titik peralihan zaman, Aku muncul untuk memelihara dharma serta membimbing paśu (jiwa yang terikat) menuju Pati (Tuhan).
Suta Goswami (outer narration; internal ‘I’ refers to Shiva’s purposeful manifestation in yuga-transition context)
It frames Shiva’s intervention at a yuga-junction as dharma-protection for brahmins—implying continuity of Vedic-Shiva rites and the safeguarding of Linga-centered worship when Kali’s decline threatens ritual purity.
Shiva-tattva is shown as Pati: sovereign and compassionate, manifesting by free will (svayaṁ prabhuḥ) to uphold dharma and to provide a liberating path for paśus entangled in pāśa, especially in Kali’s difficult conditions.
The verse points to yuga-appropriate protection of Vedic-Shiva practice; in Shaiva Siddhanta terms, it supports disciplined Shiva-puja and Pashupata-oriented sadhana as remedial means for Kali-yuga decline.