Vishnu-sahasranāma-style Japa: Vishnu as Cosmic Cause and Inner Self
Antaryāmin
शुद्धः (६०)प्रकाशरूपश्च पवित्रः परिरक्षकः / पिपासावर्जितः पाद्यः पुरुषः प्रकृतिस्तथाः
śuddhaḥ (60)prakāśarūpaśca pavitraḥ parirakṣakaḥ / pipāsāvarjitaḥ pādyaḥ puruṣaḥ prakṛtistathāḥ
Dia suci; wujud-Nya sendiri adalah cahaya. Dia kudus dan Pelindung tertinggi. Bebas daripada dahaga, Dia layak menerima persembahan pādya (air basuhan kaki). Dialah Purusha kosmik, dan juga Prakṛti, hakikat alam.
Lord Vishnu (in discourse to Garuda/Vinata-putra)
Concept: The Lord as pure light and protector; transcending bodily needs (‘pipāsā-varjita’), yet immanent as Puruṣa and as Prakṛti—integrating transcendence and manifestation.
Vedantic Theme: Non-dual/qualified-nondual framing: Īśvara as both efficient cause (Puruṣa) and material ground (Prakṛti) in Purāṇic idiom; inner light as consciousness.
Application: Meditate on inner luminosity (sākṣī-bhāva) while offering simple upacāras (pādya) with humility; cultivate detachment from compulsive cravings (thirst) as a spiritual discipline.
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
Related Themes: Garuda Purana 1.15 (nāma series; metaphysical epithets appear alongside devotional ones)
It emphasizes Vishnu’s transcendence—untainted by karma and ignorance—and portrays him as self-luminous consciousness, the purifier and refuge for the devotee.
By naming Vishnu as parirakṣaka (protector), it supports the text’s broader theme that remembrance and devotion to the Lord provide spiritual safeguarding amid fear, transition, and afterlife uncertainties.
In daily worship, offer pādya and remember Vishnu as the pure, luminous protector; ethically, cultivate purity and restraint, aligning one’s life with the qualities praised in the verse.