विचित्रवीर्यश्चावरजो नाम्ना चित्राङ्गदो हत: । यस्यां पराशरात् साक्षादवतीर्णो हरे: कला ॥ २१ ॥ वेदगुप्तो मुनि: कृष्णो यतोऽहमिदमध्यगाम् । हित्वा स्वशिष्यान् पैलादीन्भगवान् बादरायण: ॥ २२ ॥ मह्यं पुत्राय शान्ताय परं गुह्यमिदं जगौ । विचित्रवीर्योऽथोवाह काशीराजसुते बलात् ॥ २३ ॥ स्वयंवरादुपानीते अम्बिकाम्बालिके उभे । तयोरासक्तहृदयो गृहीतो यक्ष्मणा मृत: ॥ २४ ॥
vicitravīryaś cāvarajo nāmnā citrāṅgado hataḥ yasyāṁ parāśarāt sākṣād avatīrṇo hareḥ kalā
Ambikā dan Ambālikā dibawa dari svayaṃvara; namun Vicitravīrya, yang hatinya terlalu terikat kepada kedua-duanya, ditimpa penyakit yakṣmā (tibi) lalu wafat.
This verse states that a direct kalā—an expansion of Lord Hari—descended in connection with Parāśara, indicating the Lord’s divine empowerment and descent through sacred lineages.
Because the narrative is tracing dynastic succession and highlighting that through Parāśara a divinely empowered personality (a kalā of Hari) appeared, making the lineage spiritually significant.
It encourages devotees to see history through dharma—recognizing God’s guidance in human affairs and strengthening faith in bhakti and scriptural authority.