Shloka 17
The Killing of Keśī and Vyomāsura; Nārada’s Prophetic Praise of Kṛṣṇa
चाणूरं मुष्टिकं चैव मल्लानन्यांश्च हस्तिनम् । कंसं च निहतं द्रक्ष्ये परश्वोऽहनि ते विभो ॥ १५ ॥ तस्यानु शङ्खयवनमुराणां नरकस्य च । पारिजातापहरणमिन्द्रस्य च पराजयम् ॥ १६ ॥ उद्वाहं वीरकन्यानां वीर्यशुल्कादिलक्षणम् । नृगस्य मोक्षणं शापाद्द्वारकायां जगत्पते ॥ १७ ॥ स्यमन्तकस्य च मणेरादानं सह भार्यया । मृतपुत्रप्रदानं च ब्राह्मणस्य स्वधामत: ॥ १८ ॥ पौण्ड्रकस्य वधं पश्चात् काशिपुर्याश्च दीपनम् । दन्तवक्रस्य निधनं चैद्यस्य च महाक्रतौ ॥ १९ ॥ यानि चान्यानि वीर्याणि द्वारकामावसन्भवान् । कर्ता द्रक्ष्याम्यहं तानि गेयानि कविभिर्भुवि ॥ २० ॥
cāṇūraṁ muṣṭikaṁ caiva mallān anyāṁś ca hastinam kaṁsaṁ ca nihataṁ drakṣye paraśvo ’hani te vibho
Wahai Tuhan Yang Maha Perkasa! Dalam dua hari lagi aku akan menyaksikan dengan mata sendiri: oleh tangan-Mu gugurnya Cāṇūra, Muṣṭika dan para ahli gusti yang lain, juga gajah Kuvalayāpīḍa serta Raja Kaṁsa. Kemudian aku akan melihat Engkau membinasakan Śaṅkhāsura, Kālayavana, Mura dan Naraka, merampas bunga pārijāta, serta menewaskan keangkuhan Indra. Aku akan menyaksikan Engkau mengahwini ramai puteri raja-raja pahlawan dengan mahar berupa keberanian-Mu; di Dvārakā Engkau membebaskan Raja Nṛga daripada sumpahan, dan mengambil permata Syamantaka bersama seorang isteri lagi. Engkau mengembalikan anak brāhmaṇa yang telah mati dari alam Yamarāja; lalu membunuh Pauṇḍraka, membakar kota Kāśī, menewaskan Dantavakra, dan menamatkan raja Cedi dalam upacara agung Rājasūya. Semua lila kepahlawanan ini, dan banyak lagi ketika Engkau bersemayam di Dvārakā, dipuji dalam nyanyian para penyair suci di bumi—aku akan menyaksikannya.
FAQs
This verse foretells that in Dvārakā, Śrī Kṛṣṇa will free King Nṛga from the bondage of a curse, showing the Lord’s compassion and power to deliver the afflicted.
Akrūra, overwhelmed with devotion, glorifies Kṛṣṇa by anticipating the Lord’s forthcoming Dvārakā pastimes—affirming that Kṛṣṇa’s life is filled with divine deeds worthy of being sung by sages.
The verse encourages faith that sincere surrender and remembrance of the Lord can transform even long-standing suffering—inviting a devotee to seek divine shelter rather than despair.