Adhyaya 32

अध्याय ३२ मध्ये वासुदेवकेंद्रित उपदेशाची वक्ता–श्रोता परंपरा ठामपणे मांडली आहे. स्कंद सांगतात—नारद ईशानाची स्तुती करून शम्याप्रास येथील व्यासाश्रमात जातात व जिज्ञासूला ‘एकान्तिक धर्म’ सांगतात. पुढे हा उपदेश ब्रह्मसभेत येतो; देव, पितर व ऋषी यांना शिक्षण मिळते, आणि भास्कर (सूर्य) नारदाने पूर्वी नारायणाकडून ऐकलेलेच पुन्हा ऐकतो असे वर्णन आहे. यानंतर ही परंपरा वलखिल्यांमध्ये, मेरूवर इंद्रासह देवसमूहात, असिताद्वारे पितरांपर्यंत, पुढे राजा शंतनू, भीष्म आणि अखेरीस भारतयुद्धानंतर युधिष्ठिरापर्यंत पोहोचते. या माहात्म्याचे श्रवण केल्याने मोक्षाभिमुख पराभक्ती उत्पन्न होते; वासुदेव हा परम कारण व व्यूह-ावतारांचा मूळ स्रोत आहे असे प्रतिपादन केले आहे. घन फलश्रुतीत या ग्रंथाला पुराणकथांचा सार, वेद–उपनिषदांचा ‘रस’, तसेच सांख्य–योग, पाञ्चरात्र व धर्मशास्त्रांचा निष्कर्ष म्हटले आहे. मनःशुद्धी, अमंगलनाश, आणि धर्म–काम–अर्थ–मोक्ष अशी लौकिक व पारमार्थिक फळे; वर्णाश्रमानुसार विशेष परिणाम, राजे व स्त्रियांना शुभफल अशी आश्वासने दिली आहेत. शेवटी सूत विद्वान श्रोत्यांना एकमेव वासुदेवाची उपासना करण्यास उद्युक्त करून गोलोकाधिपती, तेजोमय व भक्त्यानंदवर्धक वासुदेवाला नमस्कार करून अध्याय समाप्त करतात।