Adhyaya 29

या अध्यायात हरि (राधा-कृष्णांसह) यांच्या महापूजेचे क्रमबद्ध विधान सांगितले आहे. प्रथम मानसपूजा, नंतर आवाहन व मूर्तीत स्थापना, तसेच अङ्गदेवतांचे आवाहन केले जाते. पुढे घंटानाद-वाद्यांच्या मंगलध्वनीसह पाद्य, अर्घ्य, आचमन इत्यादी अतिथिसत्कारासारख्या सेवा आणि अर्घ्यद्रव्यांची तयारी वर्णिली आहे. त्यानंतर स्नानविधी—सुगंधित जल, तेलाभ्यंग, उडवर्तन आणि पंचामृताभिषेक (दूध, दही, तूप, मध, साखर) मंत्रांसह; तसेच श्रीसूक्त, विष्णुसूक्त इत्यादी वैदिक/पुराणिक स्तोत्रे व महापुरुषविद्येचा पाठ. वस्त्र, यज्ञोपवीत, अलंकार, ऋतुनुसार टिळा, पुष्प-तुळशीने नामोच्चारणपूर्वक अर्चन, धूप-दीप, विविध महानैवेद्य (अन्नपदार्थांची यादीसह), जलार्पण, हस्तप्रक्षालन, निर्माल्यव्यवस्था, तांबूल, फळ, दक्षिणा आणि संगीतयुक्त आरती यांचे विधान आहे. अखेरीस स्तुती, कीर्तन, नृत्य, प्रदक्षिणा व साष्टांग/पंचांग नमस्कार (स्त्री-पुरुषभेदाने) करून सेवा पूर्ण होते. संसाररक्षणाची प्रार्थना, नित्य स्वाध्याय, आवाहित रूपांचे विसर्जन व विग्रहशयन सांगितले आहे. फलश्रुतीत विष्णुपार्षदत्व, गोलोकप्राप्ती आणि काम्यपूजेतही धर्म-काम-अर्थ-मोक्षसिद्धी; मंदिरनिर्माण व नित्यपूजेसाठी दानधर्माचे विशेष पुण्य, यजमान-पुरोहित-सहायक-अनुमोदक यांची कर्मसहभागिता, तसेच पूजावृत्तीचा अपहार करण्यास मनाई दिली आहे. एकाग्रता नसल्यास बाह्य कर्माचे फळ कमी होते आणि हरिपूजेशिवाय विद्वान तपस्व्यांनाही सिद्धी मिळत नाही, असेही प्रतिपादन आहे.