Adhyaya 26

अध्याय २६ मध्ये स्कंद सांगतात की एकान्तिक-धर्माचे निरूपण ऐकून नारद पुन्हा विचारतात—आध्यात्मिक सिद्धी देणारा व्यावहारिक अनुशासन (क्रियायोग) नेमका कोणता? नारायण स्पष्ट करतात की क्रियायोग म्हणजे वासुदेवाची पूजा-विधी; वेद, तंत्र व पुराणांत त्याचे विपुल प्रमाण आहे आणि भक्ताच्या सामर्थ्य व रुचीप्रमाणे त्यात भिन्नता असू शकते। यानंतर वैष्णव दीक्षेची पात्रता वर्ण-आश्रमांनुसार, मूलमंत्राचा उपयोग (श्रीकृष्णाचा षडाक्षरी मंत्र), तसेच कपटविरहित श्रद्धा-भक्ती ठेवून स्वधर्माचे पालन आवश्यक असल्याचे सांगितले आहे। गुरु-निवडीची लक्षणे, तुळशीमाळ, गोपीचंदनाने ऊर्ध्वपुंड्र धारण, आणि नित्यपूजेची दिनचर्या—पहाटे उठणे, केशवाचे अंतर्ध्यान, शौच-स्नान, संध्या/होम/जप, व शुद्ध नैवेद्य-उपचारांची काळजीपूर्वक व्यवस्था—वर्णिली आहे। वासुदेव/कृष्ण मूर्तींचे द्रव्य, रंग, द्विभुज वा चतुर्भुज रूप, वेणू, चक्र, शंख, गदा, पद्म इत्यादी आयुध, तसेच श्री (लक्ष्मी) किंवा राधेचे स्थान यांचे निर्देश दिले आहेत। अचल व चल मूर्तींच्या भेदाने आवाहन-विसर्जनाचे नियम आणि काही मूर्ती हाताळताना घ्यावयाची सावधता सांगितली आहे। शेवटी श्रद्धा व भक्ति निर्णायक आहेत—मनापासून अर्पिलेले साधे जलही प्रभूला प्रसन्न करते; श्रद्धेविना केलेले मोठे दान अपेक्षित आनंद देत नाही; म्हणून भक्तहितासाठी कृष्णाची नित्य अर्चना करण्याची शिफारस केली आहे।