Adhyaya 20

अध्याय २० मध्ये नारद भगवानांना तो “एकान्त” धर्म विचारतात जो वासुदेवाला सदैव प्रिय आहे. श्रीनारायण नारदांच्या शुद्ध हेतूचे कौतुक करून हा उपदेश सनातन असल्याचे सांगतात आणि एकान्तिक-धर्म म्हणजे लक्ष्मीसहित ईश्वराची अनन्य भक्ती, जी स्वधर्म, ज्ञान आणि वैराग्य यांनी समर्थित असते, असे स्पष्ट करतात. पुढे नारद स्वधर्माची विशेष लक्षणे व संबंधित नियम जाणून घेऊ इच्छितात, नारायणाला सर्व शास्त्रांचे मूळ मानून। यानंतर धर्म दोन पातळ्यांवर मांडला आहे—(१) सर्व मानवांसाठी सामान्य सद्गुण: अहिंसा, अद्वेष, सत्य, तप, अंतर्बाह्य शुचिता, अस्तेय, इंद्रियनिग्रह, मद्य व दुराचार टाळणे, यमांसह एकादशी-व्रत, हरिजन्मोत्सव इत्यादी पर्वांचे पालन, सरळपणा, सत्पुरुषांची सेवा, अन्नवाटप आणि भक्ती। (२) वर्णानुसार कर्तव्ये—ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य, शूद्र यांची कर्मे, उपजीविकेचे नियम व आपद्धर्म। सत्संग मुक्तिदायक आहे असे प्रतिपादन करून दुष्टसंग टाळण्याचा इशारा दिला आहे; साधू, ब्राह्मण व गो यांना इजा केल्याचे दुष्परिणाम सांगून त्यांना तीर्थासमान पवित्र मूल्यस्थान मानले आहे। शेवटी आश्रमधर्मांकडे संक्रमणाचा संकेत दिला आहे।