
या अध्यायात स्कंदांनी सांगितलेला बहुपदरी तत्त्वोपदेश येतो. भगवान नारदांना सांगतात की प्राप्त होणारे दर्शन नित्य-एकांतिक भक्ती, दीनता व अहंकाररहित भाव यांमुळे मिळते; आणि त्याला आधार देणारे आचार म्हणजे अहिंसा, ब्रह्मचर्य, स्वधर्मपालन, वैराग्य, आत्मज्ञान, सत्संग, अष्टांगयोग व इंद्रियनिग्रह. वासुदेव आपली ओळख विविध रूपांनी करून देतात—कर्मफळ देणारे व अंतर्यामी; वैकुंठात लक्ष्मीसह चतुर्भुज प्रभू म्हणून पार्षदांनी वेढलेले; तसेच श्वेतद्वीपातील भक्तांना काळोवेळी दर्शन देणारे. पुढे अवतार-तत्त्वाचा क्रम येतो—ब्रह्म्याची निर्मिती, विश्वशासनासाठी शक्तिप्रदान, आणि भावी अवतार: वराह, मत्स्य, कूर्म, नरसिंह, वामन, कपिल, दत्तात्रेय, ऋषभ, परशुराम, राम, राधा व रुक्मिणीसह कृष्ण, व्यास, अधर्मिकांना मोहात पाडण्यासाठी बुद्ध, कलियुगात धर्मस्थापनेसाठी एक जन्म, आणि शेवटी कल्की. वेदाधिष्ठित धर्म क्षीण झाला की आपण पुन्हा प्रकट होऊ, अशी भगवान प्रतिज्ञा करतात. वर मागताना नारद सतत भगवद्गुणगानाची उत्कंठा मागतात; भगवान त्यांना वीणा देऊन बदरीत जाऊन उपासना करण्यास सांगतात आणि सत्संग व शरणागती हे बंधनातून मुक्तीचे निर्णायक साधन असल्याचे ठसवतात. शेवटी नारद श्वेतद्वीपातून पुढे मेरू व गंधमादन मार्गे विशाल बदरी प्रदेशाकडे भक्तियात्रा करतात.
No shlokas available for this adhyaya yet.