Adhyaya 17

या अध्यायात स्कंद सर्वव्यापी, मनाला थक्क करणाऱ्या दिव्य तेजाचे वर्णन करतात—ते अक्षर-ब्रह्म व सत्-चित्-आनंदस्वरूप आहे. योगसाधक वासुदेवाच्या कृपेने षट्चक्रांचा अतिक्रम करून या परमतत्त्वाचे दर्शन घेतात, असे सांगितले आहे. पुढे नारदांना अद्भुत धामाचे दर्शन होते—रत्नांनी घडलेले मंदिर आणि मणिमय स्तंभांनी उजळलेला सभामंडप। तेथे ते कृष्ण/नारायणाला निर्गुण प्रभू म्हणून पाहतात—परमात्मा, परब्रह्म, विष्णु, भगवान इत्यादी नामांनी ज्याची ओळख होते. त्याचे तरुण सौंदर्य, मुकुट-आभूषणे, कमलनयन, चंदनसुगंध, श्रीवत्सचिन्ह, वेणू, तसेच राधा व अन्य पूज्य व्यक्तींची उपस्थिती; गुणांचे साक्षात् रूप आणि दिव्य आयुधे यांचेही वर्णन येते. अखेर नारद साष्टांग प्रणाम करून स्तुती करतात व म्हणतात की शुद्धी व मुक्तीसाठी इतर साधनांपेक्षा भक्तीच श्रेष्ठ आहे. ते अढळ भक्तीची याचना करतात; स्कंद सांगतात की प्रभूने अमृततुल्य वाणीने कृपापूर्वक उत्तर दिले।