Adhyaya 13

स्कंद सांगतात—धन्वंतरी सुवर्णकलशात अमृत घेऊन प्रकट होताच मोठा संकटप्रसंग उद्भवला. असुरांनी अमृत बळकावले; देवांनी धर्मदृष्टीने समजावले की न्यायाने वाटून देवांनाही हिस्सा देणे योग्य आहे, तरी लोभामुळे असुर आपसात भांडू लागले आणि अमृत पिऊही शकले नाहीत. देव बलाने असमर्थ होऊन अच्युत विष्णूच्या शरण गेले. विष्णूंनी मोहिनी हे मोहक स्त्रीरूप धारण करून असुरांकडे जाऊन त्यांची संमती मिळवली की अमृतवाटप तीच करील. पंक्ती बसवून मोहिनीने देवांनाच अमृत दिले. तेव्हा राहू सूर्य-चंद्रांच्या मध्ये देवपंक्तीत शिरला; ओळख होताच विष्णूंनी सुदर्शनचक्राने त्याचे शिर छेदले आणि नंतर लोकस्थैर्यासाठी त्याला ‘ग्रह’ म्हणून प्रतिष्ठित केले. अमृताने बलवान झालेले देव समुद्रकिनारी युद्धास उभे राहिले. विष्णूच्या सहाय्याने आणि नर-नारायणांच्या उपस्थितीत—विशेषतः नराने कलश परत मिळविल्याने—असुर पराभूत होऊन पळाले. अखेरीस देव आनंदित होऊन श्रीकडे गेले आणि मंगलधर्माची पुनर्स्थापना झाली.