Adhyaya 7

या अध्यायात उपदेशात्मक संवाद आहे. ब्रह्मा विविध पुष्प-अर्पणांचे आध्यात्मिक फल क्रमाने जाणून घेण्याची विनंती करतात, आणि भगवान् त्यांना सुव्यवस्थित वर्गीकरणासह उत्तर देतात. पूजेस योग्य पुष्पप्रकारांची यादी देऊन विशेष प्रिय अर्पणे—तुळशी आणि काही जलोत्पल/कमळ—यांचे महत्त्व सांगितले आहे. फुलांची गुणवत्ता ठरविणारे निकषही दिले आहेत—रंग, सुगंध, ताजेपणा, कीटकमुक्तता आणि शुचिता. काही सुगंधरहित फुलेही स्वीकार्य असू शकतात असे सांगून, काही वर्ज्य/टाळावयाच्या गोष्टींचे संकेतही आहेत. ही अर्पण-नीती पानांपर्यंत वाढवली आहे—बिल्व, शमी, भृंगराज, तमाल, आवळा इत्यादी—आणि योग्य ठिकाणी फळेही पर्याय म्हणून मान्य केली आहेत. पुष्पांतील पुण्यतारतम्य ‘हजारपटीने’ वाढत्या मूल्यमापनाने स्पष्ट केले असून, मोजलेल्या पुष्पांमध्ये ‘जाती’ (मोगरा/चमेली) सर्वोच्च म्हटली आहे. फलश्रुतीत या मासातील अर्पणांनी देवकृपेने भक्ती मिळते आणि पुराणोक्त पुण्य-व्यवहारानुसार धन, कुटुंब इत्यादी इच्छित लौकिक फलही प्राप्त होऊ शकतात असे सांगितले आहे.