Adhyaya 2

या अध्यायात ऋषी सूतांना विचारतात—शाण्डिल्यांच्या उपदेशानंतर पुढे काय घडले? सूत सांगतात की विष्णुरात (परीक्षित) आणि वज्र यांनी मथुरा-व्रज या पवित्र प्रदेशाची रचना व स्थैर्य साधले—स्थानिक ब्राह्मण व ज्येष्ठांचा सन्मान, श्रीकृष्ण-लीला स्थळांची ओळख, गावांची स्थापना, विहिरी-तळी अशी लोकहित कामे, तसेच हरि/गोविंदाच्या विग्रहांची व देवालयांची प्रतिष्ठा। यानंतर कथा अंतर्मुख भक्ती-प्रश्नाकडे वळते। विरहाने व्याकुळ झालेल्या कृष्णपत्नी कालिंदीचे शांतपण पाहून कारण विचारतात। कालिंदी राधिकेला कृष्णाच्या अंतरंग सान्निध्याचा स्थिर केंद्रबिंदू मानून, इतर नायिका त्या एकाच भक्तितत्त्वाच्या विस्ताररूप आहेत असे तत्त्व सांगते। ती व्रजात—गोवर्धनाजवळ, सखी-स्थळ व कुसुम-सरस येथे—संगीतसमृद्ध संकीर्तन-महोत्सव करण्याचा उपाय देते, ज्यामुळे उद्धवाचे दर्शन/ओळख घडेल। परीक्षित वृंदारण्यात महोत्सव घडवून आणतो; उन्मेषित सामूहिक कीर्तनात वनलतांमधून कृष्णसदृश रूपाने उद्धव प्रकट होतो, आणि भावविभोर सभा त्याचा सन्मान करून इच्छित समाधान प्राप्त करते।