त्रिपुरदीक्षाविधानम् — Tripura Dīkṣā: Prescriptive Procedure (Chapter on the Ordinance of Initiation)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । असृजच्च महातेजाः पुरुषं स्वात्मसंभवम् । एकं मायामयं तेषां धर्मविघ्नार्थमच्युतः

सनत्कुमार म्हणाले—तेव्हा महातेजस्वी अव्यय अच्युत प्रभूंनी आपल्या स्वरूपातून मायामय असा एक पुरुष उत्पन्न केला, त्यांच्या धर्मकार्याला विघ्न घालण्यासाठी।

Verse 2

मुंडिनं म्लानवस्त्रं च गुंफिपात्रसमन्वितम् । दधानं पुंजिकां हस्ते चालयंतं पदेपदे

त्यांनी एक मुंडण केलेला, म्लान वस्त्रे परिधान केलेला आणि शिवलेले पात्र बाळगलेला पुरुष पाहिला; हातात छोटी पोटली धरून तो पावलोपावली ती हलवीत चालत होता।

Verse 3

वस्त्रयुक्तं तथा हस्तं क्षीयमाणं मुखे सदा । धर्मेति व्याहरंतं हि वाचा विक्लवया मुनिम्

त्यांनी त्या मुनीला पाहिले—हातात वस्त्र धरलेले, मुख सदैव क्षीण होत असलेले; आणि विकल, थरथरत्या वाणीने तो सतत फक्त “धर्म” असेच उच्चारीत होता।

Verse 4

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे सनत्कुमारपाराशर्य संवादे त्रिपुरदीक्षाविधानं नाम चतुर्थोऽध्यायः

अशा प्रकारे श्रीशिवमहापुराणातील द्वितीय रुद्रसंहितेच्या पञ्चम युद्धखण्डात सनत्कुमार–पाराशर्य संवादांतर्गत “त्रिपुरदीक्षाविधान” नामक चौथा अध्याय समाप्त झाला।

Verse 5

अरिहन्नच्युतं पूज्यं किं करोमि तदादिश । कानि नामानि मे देव स्थानं वापि वद प्रभो

हे पूज्य प्रभो, शत्रुनाशक अच्युत! मला आज्ञा द्या, मी काय करू? हे देव, आपली नामे आणि पूजेचे पवित्र स्थानही मला सांगा, हे स्वामी।

Verse 6

इत्येवं भगवान्विष्णुः श्रुत्वा तस्य शुभं वचः । प्रसन्नमानसो भूत्वा वचनं चेदमब्रवीत्

अशा रीतीने त्याचे शुभ वचन ऐकून भगवान विष्णू प्रसन्न व शांतचित्त झाले आणि प्रत्युत्तरार्थ हे वचन बोलले।

Verse 7

विष्णुरुवाच । यदर्थं निर्मितोऽसि त्वं निबोध कथयामि ते । मदंगज महाप्राज्ञ मद्रूपस्त्वं न संशयः

विष्णू म्हणाले—ज्या हेतूसाठी तुला निर्माण केले आहे ते जाण; मी तुला सांगतो। हे माझ्या अंगातून उत्पन्न झालेल्या महाप्राज्ञा! तू निःसंशय माझ्याच स्वरूपाचा आहेस।

Verse 8

ममांगाच्च समुत्पन्नो मत्कार्यं कर्तुमर्हसि । मदीयस्त्वं सदा पूज्यो भविष्यति न संशयः

माझ्याच अंगातून उत्पन्न झालेला तू माझे कार्य सिद्ध करण्यास योग्य आहेस। तू माझाच आहेस; म्हणून तू सदैव पूज्य राहशील—यात संशय नाही।

Verse 9

अरिहन्नाम ते स्यात्तु ह्यन्यानि न शुभानि च । स्थानं वक्ष्यामि ते पश्चाच्छृणु प्रस्तुतमादरात्

तुझे ‘अरिहन्’ हेच नाव होईल; इतर नावे शुभ ठरणार नाहीत। पुढे मी तुला स्थान सांगीन; आत्ता जे मांडले जात आहे ते आदराने ऐक।

Verse 10

मायिन्मायामयं शास्त्रं तत्षोडशसहस्रकम् । श्रौतस्मार्तविरुद्धं च वर्णाश्रम विवर्जितम्

हे मायावी, ते शास्त्र मायेचेच बनलेले आहे—सोळा हजार श्लोकांचे। ते श्रौत-स्मार्त विधींना विरोधी असून वर्णाश्रम-धर्मवर्जित आहे।

Verse 11

अपभ्रंशमयं शास्त्रं कर्मवादमयं तथा । रचयेति प्रयत्नेन तद्विस्तारो भविष्यति

अपभ्रंशयुक्त भाषेने भरलेले आणि केवळ कर्मवादाने परिपूर्ण असे शास्त्र रच; प्रयत्नाने रचशील तर त्याचा विस्तार नक्कीच होईल.

Verse 12

ददामि तव निर्माणे सामर्थ्यं तद्भविष्यति । माया च विविधा शीघ्रं त्वदधीना भविष्यति

मी तुला निर्माणाचे सामर्थ्य देतो; ते निश्चयच सिद्ध होईल. आणि विविध माया देखील लवकरच तुझ्या अधीन होईल.

Verse 13

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य हरेश्च परमात्मनः । नमस्कृत्य प्रत्युवाच स मायी तं जनार्दनम्

परमात्मा हरि यांचे ते वचन ऐकून मायाधारी त्यांना नमस्कार करून मग जनार्दनास प्रत्युत्तर देऊ लागला.

Verse 14

मुण्ड्युवाच । यत्कर्तव्यं मया देव द्रुतमादिश तत्प्रभो । त्वदाज्ञयाखिलं कर्म सफलश्च भविष्यति

मुण्डी म्हणाली: हे देव, हे प्रभो, मला जे करावयाचे आहे ते त्वरेने आज्ञापित करा. तुमच्या आज्ञेने सर्व कर्म सफल होऊन फलप्राप्त होईल.

Verse 15

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा पाठयामास शास्त्रं मायामयं तथा । इहैव स्वर्गनरकप्रत्ययो नान्यथा पुनः

सनत्कुमार म्हणाले—असे बोलून त्याने मायामय शास्त्र शिकविले. स्वर्ग-नरकाचा अनुभव याच जीवनात इथेच ठरतो; पुढे अन्यथा नाही.

Verse 16

तमुवाच पुनर्विष्णुः स्मृत्वा शिवपदांबुजम् । मोहनीया इमे दैत्याः सर्वे त्रिपुरवासिनः

तेव्हा भगवान विष्णूंनी शिवचरणकमलांचे स्मरण करून पुन्हा म्हटले—“त्रिपुरात वसणारे हे सर्व दैत्य मोहात पाडावयाचे आहेत.”

Verse 17

कार्यास्ते दीक्षिता नूनं पाठनीयाः प्रयत्नतः । मदाज्ञया न दोषस्ते भविष्यति महामते

हे महामते, निश्चयच दीक्षितांनी यांचा पाठ प्रयत्नपूर्वक करावा. माझ्या आज्ञेने तुला कोणताही दोष लागणार नाही.

Verse 18

धर्मास्तत्र प्रकाशन्ते श्रौतस्मार्त्ता न संशयः । अनया विद्यया सर्वे स्फोटनीया ध्रुवं यते

तेथे श्रुती-स्मृतींतील धर्म निःसंशय प्रकट होतात. हे यते, या विद्येने सर्व बंधने व आवरणे निश्चयच फुटून जातात.

Verse 19

गंतुमर्हसि नाशार्थं मुण्डिंस्त्रिपुरवासिनाम् । तमोधर्मं संप्रकाश्य नाशयस्व पुरत्रयम्

त्रिपुरवासी मुंडिंच्या विनाशासाठी तुम्ही जावे. त्यांचा तामसी धर्म प्रकट करून तिन्ही नगरांचा नाश करावा.

Verse 20

ततश्चैव पुनर्गत्वा मरुस्थल्यां त्वया विभो । स्थातव्यं च स्वधर्मेण कलिर्यावत्समा व्रजेत्

हे विभो, त्यानंतर पुन्हा वाळवंटात जाऊन, कलियुग संपेपर्यंत तुम्ही आपल्या स्वधर्मात राहावे.

Verse 21

प्रवृत्ते तु युगे तस्मिन्स्वीयो धर्मः प्रकाश्यताम् । शिष्यैश्च प्रतिशिष्यैश्च वर्तनीयस्त्वया पुनः

तो युग प्रवृत्त झाल्यावर तुझा स्वधर्म पुन्हा प्रकट होवो. आणि शिष्य व प्रशिष्यांसह तू पुन्हा त्यानुसार आचरण करून तो धर्म धारण कर.

Verse 22

मदाज्ञया भवद्धर्मो विस्तारं यास्यति ध्रुवम् । मदनुज्ञापरो नित्यं गतिं प्राप्स्यसि मामकीम्

माझ्या आज्ञेने तुझा धर्म निश्चयच विस्तार पावेल. माझ्या अनुमती व विधानास नित्य परायण राहून तू माझीच गति—माझे परम पद—प्राप्त करशील.

Verse 23

एवमाज्ञा तदा दत्ता विष्णुना प्रभविष्णुना । शासनाद्देवदेवस्य हृदा त्वंतर्दधे हरिः

अशा रीतीने तेव्हा सर्वसमर्थ विष्णूंनी आज्ञा दिली। आणि देवदेव महादेव शिवांच्या शासनाने हरि तुझ्या हृदयात अंतर्धान पावला।

Verse 24

ततस्स मुंडी परिपालयन्हरेराज्ञां तथा निर्मितवांश्च शिष्यान् । यथास्वरूपं चतुरस्तदानीं मायामयं शास्त्रमपाठयत्स्वयम्

त्यानंतर मुंडीने हरिची आज्ञा पाळून त्या कार्याचे रक्षण केले आणि शिष्यही घडविले। मग आपल्या स्वभावानुसार चतुर होऊन, त्या काळास योग्य असे मायामय शास्त्र त्यांना स्वतः शिकविले।

Verse 25

यथा स्वयं तथा ते च चत्वारो मुंडिनः शुभाः । नमस्कृत्य स्थितास्तत्र हरये परमात्मने

जसा तो स्वतः होता तसाच ते चारही शुभ मुंडिन नमस्कार करून तेथे परमात्मा हरिच्या समोर उभे राहिले।

Verse 26

हरिश्चापि मुनेस्तत्र चतुरस्तांस्तदा स्वयम् । उवाच परमप्रीतश्शिवाज्ञापरिपालकः

तेव्हा तेथे हरिनेही स्वतः त्या चार मुनींना संबोधिले. शिवाज्ञा पाळणारा तो परमप्रीतीने भरून बोलला.

Verse 27

यथा गुरुस्तथा यूयं भविष्यथ मदाज्ञया । धन्याः स्थ सद्गतिमिह संप्राप्स्यथ न संशयः

माझ्या आज्ञेने तुम्ही गुरूसारखे व्हाल. तुम्ही धन्य आहात; इथेच सद्गती प्राप्त कराल—यात संशय नाही.

Verse 28

चत्वारो मुंडिनस्तेऽथ धर्मं पाषंडमाश्रिताः । हस्ते पात्रं दधानाश्च तुंडवस्त्रस्य धारकाः

मग चार मुंडके पुरुष होते, जे ‘धर्म’च्या नावाखाली पाखंडी पंथास आश्रय घेत. त्यांच्या हातात पात्र असे आणि मुखावर वस्त्र बांधलेले असे.

Verse 29

मलिनान्येव वासांसि धारयंतो ह्यभाषिणः । धर्मो लाभः परं तत्त्वं वदंतस्त्वतिहर्षतः

ते फक्त मळके वस्त्र परिधान करत आणि फारसे बोलत नसत. अतिशय हर्षाने ते म्हणत: ‘धर्म हाच खरा लाभ; तेच परम तत्त्व.’

Verse 30

मार्जनीं ध्रियमाणाश्च वस्त्रखंडविनिर्मिताम् । शनैः शनैश्चलन्तो हि जीवहिंसाभयाद्ध्रुवम्

फाटलेल्या वस्त्रखंडांपासून बनवलेली झाडू हातात धरून, जीवहिंसेच्या भीतीने ते निश्चयच हळूहळू चालत.

Verse 31

ते सर्वे च तदा देवं भगवंतं मुदान्विताः । नमस्कृत्य पुनस्तत्र मुने तस्थुस्तदग्रतः

तेव्हा ते सर्व आनंदाने परिपूर्ण होऊन त्या भगवंत देवाला पुन्हा नमस्कार करून, हे मुने, तेथेच त्याच्या समोर उभे राहिले।

Verse 32

हरिणा च तदा हस्ते धृत्वा च गुरवेर्पिताः । अभ्यधायि च सुप्रीत्या तन्नामापि विशेषतः

तेव्हा हरिने त्यांना आपल्या हातात घेऊन गुरूंना अर्पण केले. आणि अत्यंत आनंदाने त्यांची नावेही विशेष रीतीने, सविस्तर, श्रद्धेने उच्चारली.

Verse 33

यथा त्वं च तथैवैते मदीया वै न संशयः । आदिरूपं च तन्नाम पूज्यत्वात्पूज्य उच्यते

जसा तू आहेस तस्सेच हेही—निःसंशय हे माझेच आहेत. यांचे नाव ‘आदिरूप’; आणि पूज्यत्वामुळे यांना ‘पूज्य’ असे म्हणतात.

Verse 34

ऋषिर्यतिस्तथा कीर्यौपाध्याय इति स्वयम् । इमान्यपि तु नामानि प्रसिद्धानि भवंतु वः

तो स्वतः ‘ऋषि’, ‘यति’, ‘कीर’ आणि ‘उपाध्याय’ या नावांनीही कीर्तिला जातो. ही नावेही तुमच्यात प्रसिद्ध होवोत.

Verse 35

ममापि च भवद्भिश्च नाम ग्राह्यं शुभं पुनः । अरिहन्निति तन्नामध्येयं पापप्रणाशनम्

माझ्यासाठीही तुम्ही पुन्हा एक शुभ नाव स्वीकारा. ‘अरिहन्’—हेच ते नाव; ते पापांचा नाश करणारे असल्याने त्याचे ध्यान व जप करावा.

Verse 36

भवद्भिश्चैव कर्तव्यं कार्यं लोकसुखावहम् । लोकानुकूलं चरतां भविष्यत्युत्तमा गतिः

म्हणून तुम्हीही लोकसुख देणारी कल्याणकारी कर्मे करा. जे लोकधर्म व जगाच्या मर्यादेनुसार वागतात, त्यांना शिवकृपेने निश्चयच उत्तम गती—मोक्ष—प्राप्त होते.

Verse 37

सनत्कुमार उवाच । ततः प्रणम्य तं मायी शिष्ययुक्तस्स्वयं तदा । जगाम त्रिपुरं सद्यः शिवेच्छाकारिणं मुमा

सनत्कुमार म्हणाले—मग तो मायावी, शिष्यांसह, त्यांना प्रणाम करून, शिवेच्छेनुसार वागणारा होऊन, तत्क्षणी त्रिपुरास गेला.

Verse 38

प्रविश्य तत्पुरं तूर्णं विष्णुना नोदितो वशी । महामायाविना तेन ऋषिर्मायां तदाकरोत्

त्या नगरात त्वरेने प्रवेश करून, विष्णूने प्रेरित केलेला तो समर्थ ऋषी तेव्हा मायेचा प्रयोग करू लागला; महामायावी असल्याने त्याने त्याच क्षणी ती माया रचली.

Verse 39

नगरोपवने कृत्वा शिष्यैर्युक्तः स्थितितदा । मायां प्रवर्तयामास मायिनामपि मोहिनीम्

तेव्हा तो नगराजवळील उपवनात शिष्यांसह स्थिर झाला आणि अशी मोहिनी माया प्रवर्तविली की जी मायाधारींनाही मोहात पाडील।

Verse 40

शिवार्चनप्रभावेण तन्माया सहसा मुने । त्रिपुरे न चचालाशु निर्विण्णोभूत्तदा यतिः

हे मुने, शिवपूजेच्या प्रभावाने ती माया सहसा निष्फळ झाली; त्रिपुरात ती अजिबात हालली नाही. तेव्हा तो यती तत्क्षणी वैराग्ययुक्त झाला.

Verse 41

अथ विष्णुं स सस्मार तुष्टाव च हृदा बहु । नष्टोत्साहो विचेतस्को हृदयेन विदूयता

मग त्याने श्रीविष्णूचे स्मरण केले आणि अंतःकरणापासून पुष्कळ स्तुती केली। त्याचा उत्साह मावळला होता, मन व्याकुळ झाले होते आणि हृदय शोकाने जळत होते।

Verse 42

तत्स्मृतस्त्वरितं विष्णुस्सस्मार शंकरं हृदि । प्राप्याज्ञां मनसा तस्य स्मृतवान्नारदं द्रुतम्

अशा रीतीने स्मरण झाल्यावर विष्णूंनी तत्क्षणी हृदयात शंकराचे स्मरण केले. शिवाची आज्ञा मनाने प्राप्त करून त्यांनी त्वरेने नारदालाही स्मरले।

Verse 43

स्मृतमात्रेण विष्णोश्च नारदस्समुपस्थितः । नत्वा स्तुत्वा पुरस्तस्य स्थितोभूत्सांजलिस्तदा

विष्णूंनी केवळ स्मरण करताच नारद तत्क्षणी प्रकट झाले। त्यांनी विष्णूंसमोर नमस्कार करून स्तुती केली व हात जोडून उभे राहिले।

Verse 44

अथ तं नारदं प्राह विष्णुर्मुनिमतां वरः । लोकोपकारनिरतो देवकार्यकरस्सदा

तेव्हा मुनिमतांमध्ये श्रेष्ठ, लोकहितात तत्पर व देवकार्य सदैव करणारे भगवान विष्णू नारदांना म्हणाले।

Verse 45

शिवाज्ञयोच्यते तात गच्छ त्वं त्रिपुरं द्रुतम् । ऋषिस्तत्र गतः शिष्यैर्मोहार्थं तत्सुवासिनाम्

तात, शिवाच्या आज्ञेने मी सांगतो—तू त्वरेने त्रिपुरास जा. तेथे एक ऋषी शिष्यांसह गेला आहे, त्या नगरवासियांना मोह पाडण्यासाठी।

Verse 46

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य नारदो मुनिसत्तमः । गतस्तत्र द्रुतं यत्र स ऋषिर्मायिनां वरः

सनत्कुमार म्हणाले— त्याचे वचन ऐकून मुनिश्रेष्ठ नारद त्वरेने तिथे गेले, जिथे तो ऋषी—मायिनांमध्ये श्रेष्ठ—उपस्थित होता।

Verse 47

नारदोऽपि तथा मायी नियोगान्मायिनः प्रभोः । प्रविश्य तत्पुरं तेन मायिना सह दीक्षितः

तसेच नारदही मायाधिपती प्रभूच्या आज्ञेने मायावी होऊन त्या नगरात प्रविष्ट झाले; आणि त्या मायाव्यासह विधिपूर्वक दीक्षित झाले.

Verse 48

ततश्च नारदो गत्वा त्रिपुराधीशसन्निधौ । क्षेमप्रश्नादिकं कृत्वा राज्ञे सर्वं न्यवेदयत्

त्यानंतर नारद त्रिपुराधीशाच्या सान्निध्यात गेले. कुशलप्रश्न वगैरे करून त्यांनी राजाला सर्व वृत्तांत सविस्तर निवेदिला.

Verse 49

नारद उवाच कश्चित्समागतश्चात्र यतिर्धर्मपरायणः । सर्वविद्याप्रकृष्टो हि वेदविद्यापरान्वितः

नारद म्हणाले—इथे एक यती आले आहेत, जे धर्मपरायण आहेत. ते सर्व विद्यांमध्ये श्रेष्ठ असून विशेषतः वेदविद्येने संपन्न आहेत.

Verse 50

दृष्ट्वा च बहवो धर्मा नैतेन सदृशाः पुनः । वयं सुदीक्षिताश्चात्र दृष्ट्वा धर्मं सनातनम्

अनेक धर्ममार्ग पाहिले, तरी यासारखा दुसरा नाही. येथे आम्ही उत्तम रीतीने दीक्षित झालो, कारण आम्ही सनातन धर्माचे दर्शन घेतले आहे.

Verse 51

तवेच्छा यदि वर्तेत तद्धर्मे दैत्यसत्तम । तद्धर्मस्य महाराज ग्राह्या दीक्षा त्वया पुनः

हे दैत्यश्रेष्ठ! तुझी इच्छा खरोखर त्या धर्मात प्रवृत्त असेल, तर हे महाराज, त्या धर्माची दीक्षा तू पुन्हा स्वीकार।

Verse 52

सनत्कुमार उवाच । तदीयं स वचः श्रुत्वा महदर्थसुगर्भितम् । विस्मितो हृदि दैत्येशो जगौ तत्र विमोहितः

सनत्कुमार म्हणाले—महान अर्थाने परिपूर्ण ते वचन ऐकून दैत्यांचा अधिपती अंतःकरणी विस्मित झाला; आणि तेथेच मोहग्रस्त होऊन तो बोलला।

Verse 53

नारदो दीक्षितो यस्माद्वयं दीक्षामवाप्नुमः । इत्येवं च विदित्वा वै जगाम स्वयमेव ह

“नारद दीक्षित झाल्यामुळे आम्हालाही दीक्षा प्राप्त झाली आहे.” असे जाणून तो मग स्वतःहून निघून गेला।

Verse 54

तद्रूपं च तदा दृष्ट्वा मोहितो मायया तथा । उवाच वचनं तस्मै नमस्कृत्य महात्मने

ते रूप तेव्हा पाहून तो मायेमुळे मोहित झाला. त्या महात्म्यास नमस्कार करून त्याच्याशी तो बोलला।

Verse 55

त्रिपुराधिप उवाच । दीक्षा देया त्वया मह्यं निर्मलाशय भो ऋषे । अहं शिष्यो भविष्यामि सत्यं सत्यं न संशयः

त्रिपुराधिप म्हणाला—हे निर्मळ आशय असलेल्या ऋषे, मला आपण दीक्षा द्यावी. मी आपला शिष्य होईन—सत्य, सत्य; यात संशय नाही।

Verse 56

इत्येवं तु वचः श्रुत्वा दैत्यराजस्य निर्मलम् । प्रत्युवाच सुयत्नेन ऋषिस्स च सनातनः

दैत्यराजाचे निर्मळ व सरळ वचन असे ऐकून, तो सनातन ऋषी मोठ्या यत्नाने उत्तर देऊ लागला।

Verse 57

मदीया करणीया स्याद्यद्याज्ञा दैत्यसत्तम । तदा देया मया दीक्षा नान्यथा कोटियत्नतः

हे दैत्यश्रेष्ठा! माझी आज्ञा जर तुझ्याकडून यथार्थ रीतीने पाळली जाईल, तरच मी दीक्षा देईन; अन्यथा कोटी प्रयत्नांनीही नाही.

Verse 58

इत्येवं तु वचः श्रुत्वा राजा मायामयोऽभवत् । उवाच वचनं शीघ्रं यतिं तं हि कृतांजलिः

अशी ती वाणी ऐकून राजा मायेने व्याकुळ झाला. मग कृतांजली होऊन त्याने त्या यतीला शीघ्र वचन सांगितले.

Verse 59

दैत्य उवाच । यथाज्ञां दास्यसि त्वं च तत्तथैव न चान्यथा । त्वदाज्ञां नोल्लंघयिष्ये सत्यं सत्यं न संशयः

दैत्य म्हणाला—तू जशी आज्ञा देशील तसेच मी करीन, अन्यथा नाही. तुझी आज्ञा मी कधीही उल्लंघणार नाही; सत्य, सत्य—यात संशय नाही.

Verse 60

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य त्रिपुराधीशितुस्तदा । दूरीकृत्य मुखाद्वस्त्रमुवाच ऋषिसत्तमः

सनत्कुमार म्हणाले—तेव्हा त्रिपुराधीशाचे वचन ऐकून ऋषिश्रेष्ठाने मुखावरील वस्त्र दूर करून वचन उच्चारले.

Verse 61

दीक्षां गृह्णीष्व दैत्येन्द्र सर्वधर्मोत्तमोत्तमाम् । ददौ दीक्षाविधानेन प्राप्स्यसि त्वं कृतार्थताम्

हे दैत्येंद्र! सर्व धर्मांमध्ये सर्वोत्तम अशी ही दीक्षा स्वीकार. विधिपूर्वक दीक्षा दिली गेल्यावर तू कृतार्थता प्राप्त करशील.

Verse 62

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा स तु मायावी दैत्यराजाय सत्वरम् । ददौ दीक्षां स्वधर्मोक्तां तस्मै विधिविधानतः

सनत्कुमार म्हणाले— असे बोलून त्या मायावीने दैत्यराजाला त्वरित, स्वधर्मोक्त दीक्षा विधिविधानानुसार प्रदान केली.

Verse 63

दैत्यराजे दीक्षिते च तस्मिन्ससहजे मुने । सर्वे च दीक्षिता जातास्तत्र त्रिपुरवासिनः

त्या सहज मुनीने दैत्यराजाला दीक्षा दिल्यावर, तेथे त्रिपुरातील सर्व निवासीही दीक्षित झाले.

Verse 64

मुनेः शिष्यैः प्रशिष्यैश्च व्याप्तमासीद्द्रुतं तदा । महामायाविनस्तत्तु त्रिपुरं सकलं मुने

तेव्हा, हे मुने, अल्प वेळातच मुनींच्या शिष्य-प्रशिष्यांनी—महामायेचे धारक—संपूर्ण त्रिपुर सर्वत्र व्यापून टाकले।