
या अध्यायात सूत मुनी द्विजांना पश्चिम दिशेतील प्रसिद्ध शिवलिंगांचे माहात्म्य सांगतात. कपिला-नगरीत प्रतिष्ठित ‘कालरामेश्वर’ हे महादिव्य लिंग केवळ दर्शनाने पापनाश करणारे म्हटले आहे. ‘महाबल’ या नामाने शिवांचे नित्य सान्निध्य ब्रह्मा, विष्णू व इतर देवांच्या कल्याणासाठी तेथे प्रतिष्ठित असल्याचे प्रतिपादन केले आहे. पुढे समुद्रकिनारी ‘महासिद्धेश्वर’ लिंग धर्म, अर्थ, काम तसेच मोक्ष देणारे म्हणून वर्णिले आहे. गोकर्ण क्षेत्र ब्रह्महत्येसारख्या घोर पापांचाही नाश करणारे आणि ‘पावलोपावली’ असंख्य लिंगे व अनंत तीर्थांनी परिपूर्ण असे गौरविले आहे. शेवटी युगानुसार श्वेत/रक्त-पीत/श्याम वर्णभेद सांगून, काळ बदलला तरी शिवकृपेची सुलभता अखंड राहते हे सूचित केले आहे।
Verse 1
सूत उवाच । द्विजाः शृणुत सद्भक्त्या शिवलिंगानि तानि च । पश्चिमायां दिशायां वै यानि ख्यातानि भूतले
सूत म्हणाले—हे द्विजांनो, सद्भक्तीने ऐका; पश्चिम दिशेत पृथ्वीवर प्रसिद्ध असलेल्या त्या शिवलिंगांचे मी वर्णन करीत आहे.
Verse 2
ब्रह्मविष्ण्वादिदेवानां शंकरो हित काम्यया । महाबलाभिधानेन देवः संनिहितस्सदा
ब्रह्मा, विष्णू आदी देवांच्या हिताची इच्छा करून शंकर ‘महाबल’ या नामाने देवस्वरूपात तेथे सदैव संनिहित असतो।
Verse 3
पश्चिमे सागरे चैव महासिद्धेश्वरः स्मृतः । धर्मार्थकामदश्चैव तथा मोक्षप्रदोऽपि हि
पश्चिम समुद्रात ते ज्योतिर्लिंग ‘महासिद्धेश्वर’ म्हणून स्मरणात आहे। ते धर्म, अर्थ, काम देऊन निश्चयच मोक्षही प्रदान करते।
Verse 5
गोकर्णे शिवलिंगानि विद्यन्ते कोटिकोटिशः । असंख्यातानि तीर्थानि तिष्ठन्ति च पदेपदे
गोकर्णात शिवलिंगे कोटीकोटी संख्येने विद्यमान आहेत। तेथे पावलोपावली असंख्य तीर्थे स्थित आहेत।
Verse 6
बहुनात्र किमुक्तेन गोकर्णस्थानि सर्वशः । शिवप्रत्यक्षलिंगानि तीर्थान्यम्भांसि सर्वशः
इथे अधिक काय सांगावे? गोकर्णात सर्वत्र शिवाची प्रत्यक्ष लिंगे आहेत; तसेच सर्व दिशांना तीर्थे आणि पावन जलही सर्वत्र आहेत.
Verse 7
गोकर्णे शिवलिंगानां तीर्थानामपि सर्वशः । वर्ण्यते महिमा तात पुराणेषु महर्षिभिः
हे प्रिय, गोकर्णातील शिवलिंगे व सर्व तीर्थांची महिमा सर्वत्र वर्णिली जाते; महर्षींनी पुराणांत जशी सांगितली आहे तशीच.
Verse 8
कृतेयुगे स हि श्वेतस्त्रेतायां सोतिलोहितः । द्वापरे पीतवर्णश्च कलौ श्यामो भविष्यति
कृतयुगात तो श्वेतवर्णी; त्रेतायुगात अतिलोहित (अतिशय लाल) होतो. द्वापरयुगात पीतवर्णी; आणि कलियुगात श्यामवर्णी होईल.
Verse 9
आक्रान्तसप्तपातालकुहरोपि महाबलः । प्राप्ते कलियुगे घोरे मृदुतामुपयास्यति
सात पाताळांच्या गुहांवरही आक्रमण करणारा तो महाबलवानही, घोर कलियुग येताच, मृदुता व क्षीणता प्राप्त करील।
Verse 10
महापातकिनश्चात्र समभ्यर्च्य महाबलम् । शिवलिंगं च गोकर्णे प्रयाताश्शांकरम्पदम्
येथे गोकर्णात महाबलवान शिवलिंगाचे विधिपूर्वक पूजन केल्यास, महापातकीही शंकराच्या परम धामास पोहोचतात।
Verse 11
गोकर्णे तत्र मुनयो गत्वा पुण्यर्क्षवासरे । येऽर्चयन्ति च तं भक्त्या ते रुद्राः स्युर्न संशय
गोकर्णात मुनिगण पुण्य नक्षत्रयुक्त शुभ दिवशी जाऊन जे भक्तीने त्याचे पूजन करतात, ते निःसंशय रुद्रस्वरूप होतात।
Verse 12
यदा कदाचिद्गोकर्णे यो वा को वापि मानवः । पूजयेच्छिवलिंगं तत्स गच्छेद्ब्रह्मणः पदम्
गोकर्ण येथे जो कोणी मनुष्य कधीही एकदाही शिवलिंगाची पूजा करील, तो ब्रह्माचे परम पद—मोक्ष—प्राप्त करतो।
Verse 14
घोरेण तपसा लब्धं रावणाख्येन रक्षसा । तल्लिंगं स्थापयामास गोकर्ण गणनायकः
रावण नावाच्या राक्षसाने घोर तपाने जे लिंग मिळविले होते, तेच लिंग गणनायक गोकर्णाने स्थापित केले।
Verse 15
विष्णुर्ब्रह्मा महेन्द्रश्च विश्वदेवो मरुद्गणाः । आदित्या वसवो दस्रौ शशांकश्च सतारकः
विष्णू, ब्रह्मा व महेंद्र; विश्वदेव व मरुद्गण; आदित्य, वसु, दोन्ही अश्विन आणि तारकांसह चंद्र—(सर्व तेथे उपस्थित आहेत)।
Verse 16
एते विमानगतयो देवाश्च सह पार्षदैः । पूर्वद्वारं निषेवन्ते तस्य वै प्रीतिकारणात्
हे देव विमानात बसून पार्षदांसह सदैव त्या पूर्वद्वाराचा आश्रय घेतात, कारण ते द्वार भगवान् शिवांना अत्यंत प्रिय आहे।
Verse 17
यमो मृत्युः स्वयं साक्षाच्चित्रगुप्तश्च पावकः । पितृभिः सह रुद्रैश्च दक्षिणद्वारमाश्रितः
यम—स्वतः साक्षात् मृत्यू—चित्रगुप्त व पावक (अग्निदेव) यांसह, पितरांबरोबर व रुद्रांसह दक्षिणद्वारी स्थित झाले।
Verse 18
वरुणः सरितां नाथो गंगादिसरिता गणैः । महाबलं च सेवन्ते पश्चिमद्वारमाश्रिताः
वरुण—सरितांचा नाथ—गंगा इत्यादी नद्यांच्या गणांसह, तसेच महाबलासह, पश्चिमद्वारी स्थित होऊन सेवा व रक्षा करू लागले।
Verse 19
तथा वायुः कुबेरश्च देवेशी भद्रकालिका । मातृभिश्चण्डिकाद्याभिरुत्तरद्वारमाश्रिताः
तसेच वायू व कुबेर, आणि देवेशी भद्रकाली—मातृगण व चंडिका इत्यादी देविंसह—उत्तरद्वारी स्थित झाले।
Verse 20
सर्वे देवास्सगन्धर्वाः पितरः सिद्धचारणाः । विद्याधराः किंपुरुषाः किन्नरा गुह्यकाः खगाः
सर्व देव गंधर्वांसह, पितर, सिद्ध-चारण, विद्याधर, किंपुरुष, किन्नर, गुह्यक आणि खग (पक्षिगण) तेथे एकत्र जमले।
Verse 21
नानापिशाचा वेताला दैतेयाश्च महाबलाः । नागाश्शेषादयस्सर्वे सिद्धाश्च मुनयोऽखिलाः
नानाविध पिशाच व वेताळ, तसेच महाबली दैत्य; शेषादी सर्व नाग; आणि सिद्ध व सर्व मुनी—(सर्व तेथे जमले होते)।
Verse 22
प्रणुवन्ति च तं देवं प्रणमन्ति महाबलम् । लभन्त ईप्सितान्कामान्रमन्ते च यथासुखम्
ते त्या देवाचे स्तवन करतात व महाबली प्रभूला प्रणाम करतात; इच्छित कामना मिळवून ते यथोचित सुखात रमतात।
Verse 23
बहुभिस्तत्र सुतपस्तप्तं सम्पूज्य तं विभुम् । लब्धा हि परमा सिद्धिरिहामुत्रापि सौख्यदा
तेथे अनेक भक्तांनी कठोर तप केले आणि त्या सर्वव्यापी विभू शिवाची विधिवत् पूजा करून परम सिद्धी प्राप्त केली; ती इहलोकी व परलोकी दोन्ही ठिकाणी सुख देणारी आहे.
Verse 24
गोकर्णे शिवलिंगं तु मोक्षद्वार उदाहृतः । महाबलाभिधानोऽसौ पूजितः संस्तुतो द्विजाः
गोकर्ण येथे तो शिवलिंग ‘मोक्षद्वार’ म्हणून प्रसिद्ध आहे. ‘महाबल’ या नावाने ओळखला जाणारा तो, हे द्विजांनो, पूजिला व स्तुतिला जातो.
Verse 25
माघासितचतुर्दश्यां महाबलसमर्चनम् । विमुक्तिदं विशेषेण सर्वेषां पापिनामपि
माघ महिन्यातील कृष्णपक्ष चतुर्दशीला महाबलाचे पूजन विशेषतः मुक्तिदायक आहे—सर्व पापीजनांसाठीही.
Verse 26
अस्यां शिवतिथौ सर्वे महोत्सवदिदृक्षवः । आयांति सर्वदेशेभ्यश्चातुर्वर्ण्यमहाजनाः
या पावन शिवतिथीला महोत्सव पाहण्याची इच्छा असलेले सर्वजण—चतुर्वर्णातील श्रेष्ठ लोक—सर्व देशांतून येतात।
Verse 27
स्त्रियो वृद्धाश्च बालाश्च चतुराश्रमवासिनः । दृष्ट्वा तत्रेत्य देवेशं लेभिरे कृतकृत्यताम्
स्त्रिया, वृद्ध व बालक—तसेच चारही आश्रमांतील लोक—तेथे येऊन देवेशाचे दर्शन घेऊन कृतकृत्य झाले।
Verse 28
महाबलप्रभावात्तु तच्च लिंगं शिवस्य तु । सम्पूज्यैकाथ चाण्डाली शिवलोकं गता द्रुतम्
त्या शिवलिंगाच्या महाबल-प्रभावाने एका चांडाळीने त्याची उत्तम पूजा करून शीघ्रच शिवलोक प्राप्त केला।
Rather than a single extended myth, the chapter advances a theological geography: Sūta argues for Śiva’s constant accessibility by identifying named western liṅgas and asserting their salvific efficacy—especially that darśana itself can be pāpa-hāraka and that certain liṅgas grant all four puruṣārthas.
The liṅga functions as a stable axis of divine presence (saṃnidhāna) while the yuga-based color schema encodes a doctrine of adaptive manifestation: the form-signs may vary with cosmic time, yet Śiva’s liberating agency remains continuous, accessible through place, sight, and devotion.
The chapter highlights Śiva primarily through kṣetra-linked liṅga epithets—Kālarāmeśvara, Mahāsiddheśvara, and the Mahābala designation—emphasizing Śiva as the ever-present deity at these sites; Devī is not foregrounded in the cited passage.