Adhyaya 87

अध्याय ८७ ‘मासिक-पुष्प’ हा उमा–महेश्वर संवादाच्या रूपाने विष्णू (केशव, माधव, जनार्दन, गोविंद, जगन्नाथ) यांच्या पूजेसाठी महिन्यानुसार पुष्प‑पत्र अर्पणाचे विधान सांगतो. चैत्रापासून फाल्गुनपर्यंत कोणत्या महिन्यात कोणती फुले व पवित्र पाने—चंपक, यूथिका/मल्लिका, बिल्वपत्र, कमळ, लाल पुष्पे, केतकीची पाने, कदंब, तुळस, अतसी, दूर्वा, बकुळ, पुन्नाग इत्यादी—अर्पण करावीत, हे महादेव देवीला उपदेशतात; काही ठिकाणी ऋतूचिन्हे (पावसाळा, सूर्य वृषभ राशीत)ही दिली आहेत। अध्यायात वारंवार प्रतिपादन आहे की देवाधिदेवाची पूजा केली असता सर्व देवतांची पूजा आपोआप होते, पापांचा क्षय होतो, इच्छित वर मिळतात आणि शेवटी वैकुंठप्राप्ती होते। म्हणून पुष्पभक्ती ही सुलभ, सर्वांना शक्य अशी आणि मोक्षदायिनी साधना म्हणून गौरविली आहे।