Adhyaya 45

या अध्यायात वसिष्ठ मांडहाता राजाला सांगतात की धात्री/आवळा-वृक्ष हे परम वैष्णव तीर्थ आहे; त्याचे स्मरण, स्पर्श व धारण केल्याने पुण्य अनेकपटींनी वाढते. ब्रह्माच्या मुखातून निघालेल्या तेजस्वी बिंदूपासून या वृक्षाची उत्पत्ती झाली अशी कथा येते; देव व ऋषी आश्चर्यचकित होतात. तेव्हा एक अशरीरी वाणी प्रकट होऊन या वृक्षाची पवित्रता सांगते आणि स्वतःला सनातन विष्णू म्हणून उघड करते. नंतर विष्णू फाल्गुन शुक्ल पक्षातील आमलकी एकादशी-व्रताचा शुभ काळ सांगतात—विशेषतः द्वादशी तिथी पुष्य नक्षत्राशी जुळली तर महाफळदायी. जागरण, पूजा, अर्घ्य, प्रदक्षिणा, कीर्तन-स्तोत्रपाठ, पहाटे आरती आणि ब्राह्मणांना दान-भोजन यांची विधी दिली आहे. जागरणाचे फळ सहस्र गोदानासमान असून विष्णुलोकातून पतन होत नाही असा वर पुनःपुनः प्रतिपादित केला आहे.