Adhyaya 40

या अध्यायात श्रीकृष्ण युधिष्ठिराला सांगतात की पौष महिन्याच्या कृष्णपक्षातील एकादशी ‘सफला एकादशी’ म्हणून ओळखली जाते आणि ती यज्ञ, तीर्थयात्रा व इतर व्रतांपेक्षा श्रेष्ठ आहे. नारायण/हरीची पूजा ऋतुफळांनी—नारळ, सुपारी, मातुलुंग, डाळिंब, आवळा इत्यादी—धूप-दीपांसह करावी; विशेषतः दीपदान आणि वैष्णवांसह रात्रजागरण (जागर) यांचे मोठे महत्त्व सांगितले आहे। पुढे लुम्पक नावाच्या पापी राजकुमाराची उद्धारकथा येते. दुराचार व अपवित्र कृत्यांमुळे तो राज्यातून हाकलला गेला आणि वनात चोरी करून जगू लागला. सफलाएकादशीच्या रात्री थंडी व भुकेने त्रस्त होऊन तो वासुदेव-संबंधित पवित्र अश्वत्थाजवळ राहिला; नकळत जागरण झाले आणि जमवलेली फळे वृक्षाच्या मुळाशी अर्पण करून हरीची प्रसन्नता मागितली. विष्णूंनी हे जागरण व फलार्पण खरी भक्ती मानून स्वीकारले; आकाशवाणीने त्याला पुन्हा राज्य व प्रतिष्ठा मिळण्याचा वर दिला. शेवटी सांगितले आहे की सफलाएकादशीचे श्रवण, वाचन व व्रतपालन महापुण्य देऊन राजसूय यज्ञासमान फल देते।