Adhyaya 27

अध्याय २७ मध्ये धर्माचे उपदेश लोकहित व अंतःशुद्धी यांची सांगड घालून दिले आहेत. प्रारंभी जलदान सर्वश्रेष्ठ दान आहे असे सांगून विहीर, बावडी, तळे इत्यादी जलस्रोत बांधण्याची स्तुती केली आहे. असे जलाशय पापक्षय करतात, कुलोन्नती घडवतात, आणि विशेषतः गायी, ब्राह्मण, तपस्वी व सामान्य जन यांना उपकारक ठरतात. तळ्यांना सर्व प्राण्यांचे आश्रयस्थान म्हटले असून सर्व ऋतूंमध्ये अखंड पाणी उपलब्ध करून देणे हे महायज्ञासमान पुण्य मानले आहे. यानंतर वृक्षारोपणाचे माहात्म्य येते—वृक्ष वंश टिकविणारे “पुत्र”समान, अतिथी-सत्कार करणारे व सर्व जीवांचे पोषण करणारे आहेत. पुढे सत्याची महिमा विस्ताराने सांगितली आहे: यज्ञ, मंत्र, तप आणि जगधारणेचा पाया सत्यच आहे. नारदाने तपाविषयी अधिक विचारल्यावर तपस्या सर्वत्र फलदायी, अगदी घोर पाप्यांनाही शुद्ध करणारी असे वर्णन केले आहे. शेवटी पुराणाध्ययन, योग्य पात्राला दान, पुण्यद्रव्यवितरण आणि विष्णुमंदिरांत इतिहास-पुराणपाठ हे परम पुण्यकारक असल्याचे प्रतिपादन केले आहे.