Adhyaya 14

युधिष्ठिराच्या प्रश्नावर नारद जालंधरयुद्धातील संकट आणि शिव-पार्वतींवर आलेल्या मोहाचा वृत्तांत सांगतात. क्षीरसागरात शेषशय्येवर विराजमान विष्णू अंतःकरणी व्याकुळ होऊन गरुडाला पाठवतात—जालंधराने हराचा वध केला की मायेनं मोहित केलं, हे पाहण्यासाठी. हरि गरुडाला माया-प्रतिबंधक सिद्धी देणारी एक औषधी/गुटिका देऊन संरक्षण करतात. गरुड युद्धभूमीवर ‘माया-पशुपती’ असा खोटा अवतार पाहून क्षणभर भ्रमित होतो; पण लगेच फसवणूक ओळखून परत येतो आणि सांगतो की शिव व उमा दोघेही मायाग्रस्त आहेत. मग श्रीमाधव प्रतियोजना करतात. शेषाच्या साहाय्याने तपस्वीवेष धारण करून आश्रम उभारतात आणि मंत्र-मायेने जालंधराची पत्नी वृंदा हिला लक्ष्य करतात. वृंदेचे अशुभ स्वप्न, ब्राह्मणांकडून दान-उपायाचा सल्ला, आणि तिचे भयाण अरण्याकडे विवश होऊन जाणे—जिथे राक्षसी धमक्या आहेत—या घटनांतून दिव्य माया, धर्मरक्षण आणि जालंधराच्या नियतीतील येऊ घातलेल्या निर्णायक वळणाची भूमिका उभी राहते.