Adhyaya 120

या अध्यायात शालग्राम-शिळेचे माहात्म्य सांगितले आहे. शालग्राम ही स्वयंप्रकट विष्णूची साक्षात् अधिष्ठान-रूप मानली असून, तिच्यात त्रैलोक्य वास करतो असे वर्णन आहे. शिळेचे दर्शन, नमस्कार, स्नान, पूजन आणि तिच्या तीर्थजलाचे पान केल्याने पापांचा नाश होतो; केवळ प्रणामानेही मोक्षफळ मिळते अशी स्तुती केली आहे. पूजेसाठी जल, गंध, दीप, धूप, नैवेद्य, गीत व स्तोत्र अशा सुलभ उपचारांचे विधान दिले आहे. विशेषतः कार्त्तिक महिन्यात केशवापुढे स्वस्तिक/मंडल काढून आराधना करणे महापुण्यदायक म्हटले आहे. लिंगपूजेचे पुण्य मान्य करूनही शालग्रामपूजा श्रेष्ठ, शुद्धीकरण व अर्पण-स्वीकारासाठी निर्णायक साधना म्हणून प्रतिपादित केली आहे. पुढे चक्ररेषा, विवर, रंग व आकार यांच्या लक्षणांवरून शालग्रामांचे प्रकार सांगून वासुदेव, प्रद्युम्न, अनिरुद्ध, नारायण, वराह, मत्स्य इत्यादी देवस्वरूपांची नावे दिली आहेत; तसेच पूज्य-अपूज्यतेचे नियम स्पष्ट केले आहेत. शेवटी शालग्रामपूजनाचे फळ देवांनाही मोजता येत नाही—असे त्याचे अपरिमेय माहात्म्य घोषित केले आहे.