Adhyaya 12

जालंधर-प्रसंगात रणभूमी अधिकच विस्तारते. शुंभ, निशुंभ आणि त्यांच्या सहकारी दैत्यांनी शिवगणांवर धडक दिली. अनेक द्वंद्वयुद्धे सुरू होतात—शुंभाचा नंदीशी, निशुंभाचा महाकाळाशी; इतर दैत्य पुष्पदंत, माल्यवान, विनायक आणि स्कंद यांच्याशी झुंज देतात. या गोंधळात ‘ज्वर’ नावाचे व्यक्तरूप प्रकट होतात आणि फाटलेल्या उदरातून बहुशिरस्क भयंकर दैत्य बाहेर पडून अद्भुत भय निर्माण करतो. विनायक जखमी होऊन करुण विलाप करतो. ते ऐकून पार्वती पर्वतावर शंभूला युद्धासाठी जागवते. महादेव वृषभ सज्ज करण्याची आज्ञा देतात; स्वतः विधिपूर्वक शस्त्र-आभूषणे धारण करून रणासाठी निघतात. वीरभद्र, मणिभद्र आदी सेनापती आणि प्रचंड गणसेनेसह ते येताच पुन्हा घोर संग्राम पेटतो. शेवटी दृष्टांत दिला आहे—जसे इंद्रिये आत्म्यावर प्रहार करतात, तसे शंभूचे तीक्ष्ण बाण दैत्यांना छिन्नभिन्न करून पाडतात.