Adhyaya 8

या अध्यायात गंगेचे परम माहात्म्य सांगून तिच्या तीरावर वावरणाऱ्यांसाठी कठोर आचार‑नियम घालून दिले आहेत. श्रद्धेने गंगाजलाचा स्पर्श, पान किंवा स्नान हे महायज्ञासमान पुण्य देणारे म्हटले आहे; यात्रेकरूंना अडवणे, त्रास देणे किंवा अपमान करणे नरककारक ठरते, असा इशारा दिला आहे. यानंतर शुचिता‑शुद्धीचे नियम अधिक तीव्र होतात—तीर किंवा जलात मलमूत्र, उच्छिष्ट, कफ इत्यादी टाकणे अत्यंत घोर, जवळजवळ अप्रायश्चित्त पाप मानले आहे. गंगेच्या तीरावर केलेले पाप अन्यत्र जाऊन नष्ट होत नाही, असेही प्रतिपादन आहे. उत्तरार्धात इंद्र‑शची आणि पद्मगंधा/क्रौंची यांची कथा देऊन गंगेत देहत्यागाचे, विशेषतः अस्थी जलात राहण्याचे, अद्भुत फळ दाखवले आहे—दीर्घकाळ स्वर्गातील मान‑सन्मान व विष्णुलोकसामीप्य. शेवटी मृत्युकाळी “गंगा” नामोच्चार किंवा तिच्या माहात्म्याचे स्मरण केल्यास मोक्ष किंवा महान स्वर्गफल मिळते, असा निष्कर्ष आहे.