Adhyaya 7

या अध्यायात गंगेचे माहात्म्य स्तुतिरूपाने सांगितले आहे—गंगेचे नामस्मरण, दर्शन, स्नान, काठची वाळू किंवा पाण्याचा एक थेंब जरी लागला तरी पापांचा नाश होऊन मोक्ष मिळतो; हे तप-यज्ञांपेक्षाही श्रेष्ठ मानले आहे. पुढे त्रेतायुगातील कथा येते. धर्मस्व नावाचा धर्मनिष्ठ ब्राह्मण गंगेपाशी येऊन मुक्तीची याचना करतो. त्याच वेळी कालकल्प नावाचा घोर पापी, बैलावर केलेल्या क्रौर्यादि पापांमुळे भयंकर मृत्यू पावतो; धर्मस्व करुणेने त्याच्यावर गंगाजल शिंपडतो. यमदूत त्याला नेण्यासाठी येतात; पण विष्णुदूत प्रकट होऊन सांगतात की गंगेचा थेंब सर्व पाप हरतो आणि तो हरिधामास योग्य झाला आहे. संघर्षानंतर यमदूत पळून जातात; कालकल्पाला वैकुंठात नेले जाते व शेवटी तो परम मुक्ती पावतो. धर्मस्व गंगेची स्तुती करून असा वर मिळवतो की गंगाजलात देहत्याग करताना गंगानाम स्मरण करून तो परमगतीला जाईल.