Adhyaya 4

गंगाद्वाराचे माहात्म्य ऐकून जैमिनी व्यासांना प्रयागाची महिमा सांगण्याची विनंती करतो. व्यास संक्षेपाने तीर्थ-माहात्म्य सांगतात—त्रिवेणी-संगम देवांनी स्तुत आहे; माघस्नान, विशेषतः मकर-सूर्याच्या काळी, अतुल पुण्य देणारे व वैकुंठप्राप्ती घडविणारे असून प्रसिद्ध दान-यज्ञांपेक्षाही श्रेष्ठ आहे. यानंतर बोधकथा येते—धनाढ्य वैश्य प्रणिधि व त्याची पतिव्रता पत्नी पद्मावती; एका पापी पुरुषाचा मोह पाडण्याचा प्रयत्न संगमावर मृत्यूने संपतो आणि तो अद्भुत रीतीने शुद्ध, सद्गुणी रूप धारण करतो. पद्मावतीच्या स्तोत्राने माधव प्रकट होऊन “दोन पती” या धर्मसंकटाचे निरसन करतात व वैकुंठारोहणाचा वर देतात. मार्गात विष्णुदूत सांगतात की गंगासागर-संगमावर मरण पावणारे घोर पापीही परम गतीला पोहोचतात. शेवटी पुढील कथेसाठी राजा माधवाच्या तपश्चर्येचा निर्देश केला आहे.