Adhyaya 20

या अध्यायात कलियुगात दान हेच परम धर्म असून ते तपापेक्षा श्रेष्ठ आहे असे प्रतिपादन केले आहे. तपामुळे कधी दोष वा हिंसेचा प्रसंग येऊ शकतो; परंतु दान स्वभावतः अहिंसक व पुण्यकारक आहे. विशेषतः अन्नदान व जलदान हे प्राणदायी, सर्वश्रेष्ठ दान म्हणून गौरविले आहे. हस्तिनापुरात रतिविदग्धा नावाची वेश्या, क्षेमंकारी नावाची ब्राह्मण-विधवा आणि धनाढ्य ब्राह्मण हरिशर्मा—हे तिघे मृत्यूनंतर यमदूतांनी धर्मपुरास नेले. तेथे चित्रगुप्त कर्मलेखा तपासतो; मोठी पापे असूनही वेश्येचे अन्नदान व ब्राह्मणीचे बालपणी केलेले जलदान प्रचंड पापभार नष्ट करते, म्हणून यम त्यांना विष्णुलोकास पाठवितो. हरिशर्माला दिव्य सन्मान मिळतो, पण कंजूषपणामुळे अन्न मिळत नाही; तेव्हा ब्रह्मा सांगतात—जे धन ना उपभोगले जाते ना दान केले जाते, ते व्यर्थ नष्ट होते. यानंतर भूमिदान, गोदान, सुवर्णदान, ग्रंथदान, विद्यादान इत्यादी दानांचे फळ सांगून, लक्ष्मीपतीच्या प्रीत्यर्थ श्रद्धेने दान करावे असा उपदेश केला आहे।