Adhyaya 19

व्यास जैमिनींना सांगतात—जे नारायणाच्या शरण जातात त्यांना कधीही अनिष्ट लागत नाही; विष्णूची महिमा वैष्णवांमध्येच सांगावी. पुढे दृष्टांत—उर्वीशु नावाचा पापी मनुष्य नातलगांनी टाकून दिल्यावर दरोडेखोर बनतो. नदीकाठी वैष्णव ब्राह्मण हरिसाठी नैवेद्य अर्पण करण्याची मर्यादा सांगताना ऐकून, मुरारीला अर्पण केलेली वस्तू पवित्र आहे हे त्याला आठवते; म्हणून ज्या गुळाचा नैवेद्य करायचा ठरवला होता तो स्वतः न खाता दान करतो. जनार्दन त्याची पापे हरतात; गावकऱ्यांनी मारले तरी तो हरिधामाला नेला जातो. दुसऱ्या कथेत सर्वजनी नावाचा ब्राह्मण स्वप्नात केशवाचे दर्शन घेऊन पश्चात्ताप-स्तोत्र म्हणतो. विष्णू त्याला कर्मांचे गुपित कारण सांगतात—पूर्वजन्मी पक्षी होऊन अनाहूतपणे नैवेद्य खाल्ल्याने मुक्तीचे बीज पडले. मग प्रभू कोणत्या आचरणाने प्रसन्न होतात व कशाने रुष्ट—भक्ती, सेवा, दान, शुचिता, सत्य आणि वैष्णवांचा सन्मान प्रिय; वैष्णव-निंदा महाअपराध. शेवटी नित्य वासुदेव-पूजा करण्याचा उपदेश करतात.