Adhyaya 17

जैमिनीच्या प्रश्नावर व्यास सांगतात की पुरुषोत्तम-क्षेत्री, केशवाच्या सान्निध्यात, हरिभक्ती ही परम पावन व श्रेष्ठ शुद्धिकारक आहे. कथेत भद्रतनु नावाचा ब्राह्मण विषयासक्त होऊन वैदिक कर्तव्ये सोडतो; श्राद्धदिवशीही तो वेश्येकडे जाण्यास निघतो. तेव्हा त्याला लज्जा व पश्चात्ताप होतो; तो मार्कण्डेय मुनींची शरण घेऊन अपराध कबूल करतो आणि शुभ देहादी वर मागतो. दाम्त नावाचे गुरु त्याला क्रियायोगाचा आचार सांगतात—दोषत्याग, सदाचार, देवालयसेवा, पञ्चमहायज्ञ, मंत्रजप आणि विष्णूच्या १०८ नामांचे विनियोग व ध्यानासह पठण. पाच दिवस भक्तीने उपासना केल्यावर श्रीहरि प्रकट होऊन त्याची स्तुती व प्रायश्चित्तभाव स्वीकारतात, जन्मोजन्मी अचल भक्तीचा वर देतात व सख्य करतात. पुढे दाम्तांनाही दर्शन मिळते; अध्याय मानवजन्म व भारतवर्षाची दुर्लभता आणि येथे उपासनेने मोक्षसिद्धीची महिमा प्रतिपादित करतो.