Adhyaya 16

या अध्यायात हरिभक्तीचे माहात्म्य सांगितले आहे. जात-कुळ, विधी-परंपरा यांवर नव्हे तर भक्तीवर आध्यात्मिक श्रेष्ठता ठरते; म्हणून भक्तिहीन ब्राह्मणही हीन, आणि हरिभक्त अंत्यज/शूद्रही पूज्य मानला जातो. यानंतर द्वापरयुगातील शबर-भक्त चक्रीका याची कथा येते. तो निरागस प्रेमाने विष्णूस फळे अर्पण करू पाहतो; शुचिता-नियम न कळल्याने तो आधी फळ चाखतो आणि मग अर्पण करतो. एक फळ घशात अडकते; मुरारीला अर्पण करण्याच्या व्याकुळतेत तो स्वतःला जखमीही करतो. तेव्हा भगवान विष्णू प्रकट होऊन त्याला अतुल भक्त म्हणतात, स्पर्शमात्राने त्याला बरे करतात आणि त्याची स्तुती स्वीकारतात. चक्रीका कोणताही लौकिक वर मागत नाही—फक्त प्रभूचरणी अचल मन आणि अखेरीस मोक्ष मागतो; आणि त्याला मुक्ती मिळते. निष्कर्ष असा की विष्णू धन, स्तोत्र, तप किंवा जपाने नव्हे, केवळ भक्तीने प्रसन्न होतात.