Adhyaya 15

या अध्यायात वैष्णव तत्त्व स्पष्ट केले आहे—संपूर्ण विश्व व सर्व देवता हे विष्णूचेच अंश आहेत; हरिनामाचे अखंड स्मरण केल्यास देश-कालाची बंधने न ठेवता पापांचा नाश होतो. नंतर उपदेशक कथा येते—एका गणिकेला “राम” म्हणायला शिकवलेला पोपट मिळतो. त्या नामोच्चारामुळे पोपट व गणिका दोघेही शुद्ध होतात. त्यांच्या मृत्यूनंतर यमदूत त्यांना नेण्यासाठी येतात; परंतु विष्णुदूत आडवे येतात आणि संघर्षात यमदूत पराभूत होतात. अखेरीस यम आपल्या दूतांना ठाम आज्ञा देतो—जे राम, गोविंद, केशव, हरि, विष्णु, नारायण इत्यादी नामांचे स्मरण किंवा उच्चार करतात, विशेषतः एकादशीव्रत पाळणारे व विष्णुपादोदक धारण करणारे भक्त, ते दंडनीय नाहीत; त्यांच्या जवळही जाऊ नका. उपसंहारात रामनामाची महती सांगितली आहे—मंत्रांपेक्षा श्रेष्ठ, कर्मकांडात सिद्धिदायक, प्रवासात व भयात रक्षक, आणि मृत्युकाळी परम सहाय्यक।