Adhyaya 14

या अध्यायात मार्गशीर्ष महिन्यात अक्षय भगवान विष्णूची महालक्ष्मीसमवेत वैष्णव-पूजेची महती सांगितली आहे. पूजेसाठी स्थान व संगती शुद्ध असावी—अशुद्ध प्रदेश, दुर्गंधीयुक्त ठिकाणे, पतितांचे घर, पाखंडी किंवा महापातकी यांची जवळीक, तसेच रडणे, भांडण, उपहास, लोभ व दान-आसक्तीने भरलेले वातावरण येथे पूजा निषिद्ध आहे। पुढे मनाचे महत्त्व स्पष्ट केले आहे—कपट व चित्तविक्षेपाने पूजा निष्फळ होते; सर्व कर्म मनावर अवलंबून आहे, आणि मनशुद्धी नसल्यास दीर्घ तपही व्यर्थ ठरते। एकाग्र भक्ती, निरर्थक बोलणे टाळणे, आणि पुष्पे व ताजी साधी सामग्री अशी अल्प अर्पणेही भगवान स्वीकारतात—असा उपदेश आहे। उत्तरार्धात महिन्यानुसार अर्पणे व दान—ऊसाचा रस व ऊसजन्य पदार्थ, दूध/दहीयुक्त अन्न, नवे वस्त्रदान—तसेच मंदिरसेवेत शंख, घंटा, वाद्य, नृत्य व गायन यांचे पुण्य सांगितले आहे। यांमुळे महान पुण्य, विष्णुधामप्राप्ती आणि अखेरीस मोक्ष प्राप्त होतो असे प्रतिपादन केले आहे।