Adhyaya 13

या अध्यायात ज्येष्ठमासातील विष्णुपूजेचे विधान सांगितले आहे—शीतल अभिषेक, सुगंधी द्रव्यांचा उपयोग, चामराने वारा घालणे, तसेच देवालय/पूजास्थान योग्य-अयोग्यतेचे नियम। पुढे मासानुक्रमे आषाढात दही-भात, लोणी इत्यादी नैवेद्य; श्रावण-भाद्रपदात पुष्प-फल व आहारनियमांसह निषेध; आणि आश्विनात जलार्पण/अर्घ्य देण्याची योग्य वेळ स्पष्ट केली आहे। यानंतर शुचिता-आचाराचा भाग—वस्त्र, केश, गृहप्रतिष्ठा, तिलक, आणि वैष्णव शस्त्र-चिन्हांचे धारण—हे रक्षणकारी व उद्धारक मानले आहे। शेवटी कार्तिकव्रताची महती—दीपदान, तुळशी-बिल्वपूजा व कमलार्पण—विशेष गाईली आहे; एका इतिहासनुसार पूर्वीचा दरोडेखोरही विष्णूस एकच कमळ अर्पून भक्तीने परिवर्तित होऊन ज्ञान व मोक्ष प्राप्त करतो, असा भक्तीचा प्रभाव दाखविला आहे।