Adhyaya 1

अध्यायाची सुरुवात मंगलाचरणाने होते; त्यात श्रीविष्णूची (वराहासह) आणि लक्ष्मीसहित वेदव्यासांची स्तुती केली आहे. पुढे नैमिषारण्यात ऋषिसभेचा प्रसंग येतो; तेथे ऋषिगण व्यासांचे शिष्य सूत यांचा सत्कार करून धर्मकथा ऐकण्यासाठी बसतात. शौनक विचारतात—कलियुगात नीतिभ्रंश, अल्पायुष्य, दारिद्र्य आणि पुण्यसंचयाची क्षमता कमी झाल्यावरही भक्ति व खरे कल्याण कसे उत्पन्न होईल? येथे उपदेशाच्या नैतिक भारावर भर आहे—सत्पथ दाखवणारा पुण्याचा भागी, आणि कुमार्गाकडे नेणारा पापाचा भागी. करुणामय गुरु केशवासारखे मानले आहेत; वैष्णव हरिकथा अडवणारे किंवा तिची थट्टा करणारे निंद्य ठरवले आहेत. अखेरीस सूत प्रमाणपरंपरा सांगतात—व्यासांनी जैमिनीस जे सांगितले ते मी कथन करीन; कलियुगातही मोक्ष कसा सुलभ होतो. हरिकथा पापनाशिनी व क्रियायोगाचा सार आहे, अशी भूमिका बांधून पुढील संवादाची प्रस्तावना होते.