सामस्वरविधिज्ञश्च पङ्क्तिपावनपावनः सामगो ब्रह्मचारी च वेदयुक्तो ऽथ ब्रह्मवित् //
sāmasvaravidhijñaśca paṅktipāvanapāvanaḥ sāmago brahmacārī ca vedayukto 'tha brahmavit //
तो सामगानाचे स्वर व विधी जाणणारा असावा; पंक्ती (भोजनपरंपरा) पावन करणारा व स्वतःही पवित्र असावा; सामगायक, ब्रह्मचारी, वेदनिष्ठ—आणि निश्चयच ब्रह्मविद् असावा.
This verse does not describe Pralaya directly; it defines Vedic-ethical qualifications—especially purity, correct chant-knowledge, and Brahman-realization—as enduring dharmic standards regardless of cosmic cycles.
It supplies a standard for whom a king or householder should honor, employ for rites, or invite to śrāddha and yajña: a disciplined Sāmavedin who preserves ritual correctness, maintains purity, and embodies brahmavidyā.
The ritual emphasis is on precise Sāmaveda intonation (svara-vidhi) and paṅkti-pāvana—ensuring the ritual/feast assembly remains pure—key concerns for properly conducted yajñas and śrāddhas.