केशाः स्थिता ललाटेन जिह्वा च परिमार्जनी श्यामप्रभाश्चतुर्दंष्ट्राः सुवंशाश्चोर्ध्वरेतसः //
keśāḥ sthitā lalāṭena jihvā ca parimārjanī śyāmaprabhāścaturdaṃṣṭrāḥ suvaṃśāścordhvaretasaḥ //
त्यांचे केश ललाटावर स्थित असतात, जिह्वा जणू परिमार्जनी (शुद्ध करणारी) असते; ते श्याम प्रभेने दीप्त, चार दंष्ट्रांचे, सुवंशज आणि ऊर्ध्वरेतस (ब्रह्मचर्यनिष्ठ) आहेत।
This verse does not describe pralaya directly; it belongs to iconographic description (lakṣaṇa), outlining how certain beings/forms should be characterized in sacred imagery.
Indirectly, it promotes ideals valued in dharma—nobility of conduct (suvaṃśa) and self-restraint (ūrdhvaretas). Such virtues are praised for rulers and householders as foundations for disciplined governance and ethical life.
It provides pratima-lakṣaṇa cues used by sculptors and temple planners: placement of hair/forehead detail, depiction of a cleansing tongue, dark radiance, and four fangs—features that guide consistent sacred representation within Vastu-aligned temple art programs.