Shloka 20
तीक्षणशस्त्रमहाग्राहां क्रव्यादगणसेविताम् । मुक्ताहारोरमिकलिलां चित्रालंकारबुद्बुदाम्,तीखे शस्त्र उसके भीतर बड़े-बड़े ग्राहोंके समान जान पड़ते थे। मांसभोजी जीव-जन्तु वहाँ निवास करते थे। मोतियोंकी मालाएँ लहरोंके समान जान पड़ती थीं। विचित्र आभूषण उसमें उठते हुए जलके बुलबुले-जैसे प्रतीत होते थे
tīkṣṇaśastramahāgrāhāṁ kravyādagaṇasevitām | muktāhāroramikalilāṁ citrālaṅkārabudbudām ||
वैशंपायन म्हणाले—तेथे तीक्ष्ण शस्त्रे महाग्राहांसारखी भासत होती आणि मांसभक्षी जीवांचे थवे तिथे वावरत होते. मोत्यांच्या माळा लाटांसारख्या दिसत होत्या आणि विचित्र अलंकार पाण्यात उठणाऱ्या बुडबुड्यांसारखे भासत होते.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches discernment: dazzling external beauty (pearls, ornaments) can coexist with, or even mask, lethal danger (weapons, predators). Ethically, it warns against being captivated by surface splendor when the underlying reality is violent or corrupt.
Vaiśampāyana describes a frightening scene through metaphor: sharp weapons are likened to huge crocodiles, carnivorous beings are said to inhabit the place, and pearls and ornaments are compared to waves and bubbles—creating a vivid picture of a dangerous environment that nonetheless appears glittering.