Shloka 66
अध्याय ५८ — वानरध्वजस्य महेन्द्रास्त्रप्रयोगः
Chapter 58: Arjuna’s Deployment of the Indra-Weapon
न च बाणान्तरे वायुरस्य शक््नोति सर्पितुम् । अनिशं संदधानस्य शरानुत्सूजतस्तथा,उनके बाणोंके भीतर वायु भी प्रवेश नहीं कर पाती थी। कुन्तीनन्दन अर्जुन निरन्तर बाणोंको हाथमें लेते, धनुषपर रखते और छोड़ते थे। कोई भी उनकी इन क्रियाओंमें क्षणभरका भी अन्तर नहीं देख पाता था
na ca bāṇāntare vāyur asya śaknoti sarpitum | aniśaṁ saṁdadhānasya śarān utsṛjatās tathā |
त्याच्या बाणांच्या मधून वायूसुद्धा सरकू शकत नव्हता. कुंतीनंदन अर्जुन अखंडपणे बाण हातात घेत, धनुष्यावर चढवीत आणि सोडीत होता—त्याच्या या क्रियांमध्ये क्षणभराचाही अंतर कोणालाही दिसत नव्हता.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores disciplined mastery: sustained attention and practiced control can make action seamless and effective. In the epic’s ethical frame, such prowess is valued when governed by duty (kṣatriya-dharma) rather than impulse.
Vaiśampāyana describes Arjuna’s extraordinary rate and continuity of archery—he fits and releases arrows without pause, creating a barrage so dense that even wind cannot pass between the arrows.