Shloka 17
अध्याय १५ — कीचकस्य अत्याचारः, द्रौपद्याः सभाशरणगमनम्
Kīcaka’s coercion and Draupadī’s appeal in the assembly
सा शड्कमाना रुदती दैवं शरणमीयुषी । प्रातिष्ठत सुराहारी कीचकस्य निवेशनम्,द्रौपदी मदिरा लानेके लिये उस पात्रको लेकर शंकित हो रोती हुई कीचकके घरकी ओर चली और अपने सतीत्वकी रक्षाके लिये मन-ही-मन भगवान् सूर्यकी शरणमें गयी
sā śaṅkamānā rudatī daivaṁ śaraṇam īyuṣī | prātiṣṭhata surāhārī kīcakasya niveśanam ||
शंका व भयाने रडत रडत द्रौपदी मदिरा आणण्याचे पात्र घेऊन कीचकाच्या निवासाकडे निघाली. आपल्या सतीत्व व मानरक्षणासाठी तिने मनोमन सूर्यदेवांना रक्षक मानून शरण घेतली.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
In a moment of coercion and danger, the verse highlights an ethical ideal: safeguarding one’s dignity and virtue while seeking inner refuge in the divine. It portrays devotion and moral resolve as a sustaining force when external circumstances are threatening.
Draupadī, compelled to carry a liquor vessel, proceeds anxiously and in tears toward Kīcaka’s residence. Internally she seeks divine protection—especially invoking Sūrya—because she fears for her honor and safety.