Kāmyake Arjuna-viyogaḥ — The Pandavas’ despondency in Kāmyaka during Arjuna’s absence
एकाकिनैव सुमहन्नलेन पृथिवीपते । दुःखमासादितं घोरें प्राप्तश्चाभ्युदय: पुन:,पृथ्वीपते! राजा नलने अकेले ही यह भयंकर और महान् दु:ख प्राप्त किया था; उन्हें पुनः अभ्युदयकी प्राप्ति हुई
ekākināiva sumahannalena pṛthivīpate | duḥkham āsāditaṃ ghore prāptaś cābhyudayaḥ punaḥ ||
बृहदश्व म्हणाले—हे पृथ्वीपते! राजा नलने एकट्यानेच हे भयंकर व अत्यंत महान् दुःख भोगले; पण नंतर त्यांना पुन्हा अभ्युदय व समृद्धी प्राप्त झाली।
बृहदश्च उवाच
Even overwhelming suffering, endured with steadiness, need not be final; a person can rise again. The verse underscores resilience and the possibility of renewed prosperity after adversity.
Bṛhadaśva, instructing the king (Yudhiṣṭhira), points to King Nala’s experience: though Nala faced terrible misery while alone, he later regained success—offered as reassurance and moral encouragement.