Shloka 29
न चाप्यधर्मे न सुहृद्विभेदने परस्वहारे परदारमर्शने । कदर्यभावे न रमेन्मन: सदा नृणां सदाख्यानमिदं विजानताम्
vaiśampāyana uvāca |
na cāpy adharme na suhṛd-vibhedane para-svahāre para-dāra-marśane |
kadarya-bhāve na ramen manaḥ sadā nṛṇāṃ sadākhyānam idaṃ vijānatām ||
या सदामंगल उपाख्यानाचा अर्थ जे खरेपणाने जाणून सतत स्मरण ठेवतात, त्यांचे मन कधीही अधर्मात, सुहृदांमध्ये फूट पाडण्यात, परधनहरणात, परस्त्रीगमनात किंवा कृपणतेच्या नीचतेत रमणार नाही. या मनोहर कथेचे निरंतर स्मरण हृदयाला अशा दुष्कर्मांपासून दूर ठेवते.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Constant remembrance and true understanding of an uplifting sacred narrative restrains the mind from key ethical lapses: unrighteousness, creating rifts among friends, stealing others’ property, violating marital boundaries, and miserly meanness.
Vaiśampāyana concludes or emphasizes the fruit (phalaśruti) of the preceding upākhyāna: those who keep this tale in mind are morally protected, as their minds do not incline toward specific forms of wrongdoing.