Shloka 7
न मे व्यलीकं कर्तव्यं त्वया वा तव चानुगै: । एवं वत्स्यामि ते गेहे यदि ते रोचतेडनघ,'परंतु एक शर्त है, तुम या तुम्हारे सेवक कभी मेरे मनके प्रतिकूल आचरण न करें। अनघ! यदि तुम्हें मेरी यह शर्त ठीक जान पड़े तो उस दशामें मैं तुम्हारे घरमें निवास करूँगा
na me vyalīkaṃ kartavyaṃ tvayā vā tava cānugaiḥ | evaṃ vatsyāmi te gehe yadi te rocate 'naghā ||
“पण एक अट आहे— तू किंवा तुझे अनुचर माझ्या मनाविरुद्ध काहीही वागू नयेत. अनघा! ही अट तुला मान्य असेल तरच मी तुझ्या घरी राहीन.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames ethical cohabitation and hospitality as conditional upon mutual respect: the guest (or resident) sets a clear boundary—no conduct contrary to his will—highlighting restraint, consent, and proper household behavior as aspects of dharma.
Vaiśaṃpāyana reports a speaker agreeing to live in a woman’s home, but only on a stated condition: neither she nor her attendants should act in any way that displeases him; if she accepts, he will stay.