Shloka 1
Indrajit’s Binding, Restoration by Viśalyā, and Counsel Restraining Rāvaṇa (Āraṇyaka Parva 273)
हि आय ० () हि २ 7 (जयद्रथविमोक्षणपर्व) द्विसप्तत्यधिकद्धिशततमो< ध्याय: भीमद्वारा बंदी होकर जयद्रथका युधिष्ठटिरके सामने उपस्थित होना, उनकी आज्ञासे छूटकर उसका गंगाद्वारमें तप करके भगवान शिवसे वरदान पाना तथा भगवान शिवद्वारा अर्जुनके सहायक 28, श्रीकृष्णकी महिमाका व वैशम्पायन उवाच जयद्रथस्तु सम्प्रेक्ष्य भ्रातरावुद्यतावु भौ । प्राधावत् तूर्णमव्यग्रो जीवितेप्सु: सुदु:खित:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! भीम और अर्जुन दोनों भाइयोंको अपने बधके लिये तुले हुए देख जयद्रथ बहुत दुःखी हुआ और घबराहट छोड़कर प्राण बचानेकी इच्छासे तुरंत तीव्र गतिसे भागने लगा
vaiśampāyana uvāca | jayadrathas tu samprekṣya bhrātarāv udyatāv ubhau | prādhāvat tūrṇam avyagro jīvitepsuḥ suduḥkhitaḥ ||
वैशंपायन म्हणाले—भीम आणि अर्जुन हे दोन्ही भाऊ त्याचा वध करण्यास उद्यत आहेत असे पाहून जयद्रथ अत्यंत दुःखी झाला. प्राण वाचविण्याच्या इच्छेने त्याने घबराट झटकली आणि तत्क्षणी मोठ्या वेगाने पळू लागला.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When one’s actions invite rightful retaliation, fear and flight arise naturally; the verse highlights the moral pressure of consequences—wrongdoing does not remain abstract but returns as immediate peril, forcing the wrongdoer into panic-driven self-preservation.
Jayadratha sees Bhīma and Arjuna ready to kill him. Stricken with grief and fear, he stops wavering and runs away quickly, trying to save his life.