Shloka 17
Daśagrīva-boonāvaraṇa, Viṣṇv-avatāra-niyoga, Vānara-sahāya-janana, Mantharā-nirmāṇa
सत्यमार्जवमक्रोध: संविभागो दम: शम:,“महाराज! सत्य, सरलता, क्रोधका अभाव, देवता और अतिथियोंको देकर अन्न आदि ग्रहण करना, इन्द्रियसंयम, मनोनिग्रह, दूसरोंके दोष न देखना, हिंसा न करना, बाहर- भीतरकी पवित्रता रखना तथा सम्पूर्ण इन्द्रियोंको काबूमें रखना--ये पुण्यात्मा पुरुषोंके सद्गुण सबको पवित्र करनेवाले हैं
satyam ārjavam akrodhaḥ saṃvibhāgo damaḥ śamaḥ
वैशंपायन म्हणाले—महाराज! सत्य, सरळपणा, क्रोधाचा अभाव, देवता व अतिथींना अर्पण करून मग अन्नादि वाटून घेणे, इंद्रियसंयम आणि मनःशांती—हे पुण्यात्म पुरुषांचे पावन सद्गुण आहेत; ते स्वतःला आणि समाजालाही शुद्ध करतात.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a compact list of dharmic virtues—truth, sincerity, non-anger, generosity/sharing, sense-restraint, and mental calm—presented as qualities that purify a person and uphold righteous living.
In Vaiśampāyana’s narration to the king, the discourse turns to ethical instruction: he enumerates the virtues characteristic of puṇyātmā (righteous) persons, emphasizing their purifying power.