Shloka 20
Draupadī’s Identification of the Pāṇḍavas and the Onset of the Chariot Engagement (द्रौपदी-पाण्डव-परिचयः)
भारत! तुम्हारे सामने भीष्मने जो कुछ कहा है, उसे मैं सहन नहीं कर सकता। शत्रुदमन! भरतकुलनन्दन! उन्होंने जो पाण्डवोंका यश गाया और तुम्हारी निन््दा की है, यह मेरे लिये असह्य है। अतः तुम मुझे सेवक, सेना तथा सवारियोंके साथ दिग्विजय करनेकी आज्ञा दो ॥। जेष्यामि पृथिवीं राजन् सशैलवनकाननाम् | जिता च पाण्डवैभभूमिश्षतुर्भिबलेशालिभि:
bhārata! tava purato bhīṣmeṇa yad uktam, tat soḍhuṃ na śaknomi. śatrudamana! bharatakulanandana! tena pāṇḍavānāṃ yaśaḥ gītaṃ tava ca nindā kṛtā—etad mama asahyam. ataḥ māṃ sevakaiḥ senayā ca sāvāhanaiḥ saha digvijayāya ājñāpaya. jeṣyāmi pṛthivīṃ rājan saśailavanakānanām; jitā ca pāṇḍavaiḥ bhūmiḥ śatrubhiḥ balaiḥ śālībhiḥ.
भारत! तुझ्या समोर भीष्मांनी जे काही बोलले ते मी सहन करू शकत नाही. शत्रुदमन, भरतकुलनंदना! त्यांनी पांडवांचे यश गाऊन तुझी निंदा केली—हे मला असह्य आहे. म्हणून सेवक, सेना व वाहने यांसह मला दिग्विजयासाठी जाण्याची आज्ञा दे. राजन्! पर्वत, वने व उपवने यांसह ही सारी पृथ्वी मी जिंकून दाखवीन; आणि पांडवांनी—त्या बलवान्, समृद्ध शत्रूंनी—जिंकलेली भूमीही परत मिळवीन.
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how wounded honor and loyalty can drive political and military decisions. Karna frames action (digvijaya) as a response to perceived insult and as a means to restore his king’s prestige, showing the ethical tension between righteous restraint and pride-fueled escalation.
After Bhishma’s words—praising the Pandavas and criticizing the Kuru king—Karna declares he cannot tolerate the insult. He urges the king to authorize him to go with forces on a digvijaya, promising to conquer the world and reclaim territory held by the Pandavas.