चित्रसेन-समागमः / The Engagement with Citrasena and the Gandharvas
लोकपालोपमान् वीरान् पुन: परमसंहतान् । कथं च वशगास्तुभ्यं न कुप्यन्ति च ते शुभे,कुरुकुल और यदुकुलसे सम्बन्ध रखनेवाली अनेक विचित्र बातें उनकी चर्चाकी विषय थीं। भगवान् श्रीकृष्णकी प्यारी पटरानी सत्राजितकुमारी सुन्दरी सत्यभामाने एकान्तमें द्रौपदीसे इस प्रकार पूछा--'शुभे! ट्रुपदकुमारि! किस बर्तावसे तुम हृष्ट-पुष्ट अंगोंवाले तथा लोकपालोंके समान वीर पाण्डवोंके हृदयपर अधिकार रखती हो? किस प्रकार तुम्हारे वशमें रहते हुए वे कभी तुमपर कुपित नहीं होते?
lokapālopamān vīrān punaḥ paramasaṃhatān | kathaṃ ca vaśagās tubhyaṃ na kupyanti ca te śubhe ||
हे शुभे! लोकपालांसारख्या त्या वीरांवर—अत्यंत बलवानांवर—तुझे असे वर्चस्व कसे आहे की ते तुझ्यावर कधीही रागावत नाहीत?
वैशम्पायन उवाच
The verse frames an ethical ideal of household governance: true influence is not coercion but conduct that preserves respect and prevents anger—suggesting restraint, tact, and dharmic behavior as the basis of harmony even among powerful people.
The narrator introduces a question about how an auspicious woman maintains affectionate authority over exceptionally heroic, world-guardian-like men, such that they remain compliant and do not become angry—setting up a discussion on marital/household conduct.