Shloka 14
चित्रसेन-समागमः / The Engagement with Citrasena and the Gandharvas
अमित्रप्रहितांश्वापि गदान् परमदारुणान् | मूलप्रचारैहिं विषं प्रयच्छन्ति जिघांसव:,“इसके सिवा, ऐसे अवसरोंपर धोखेसे शत्रुओं-द्वारा भेजी हुई ओषधियोंको खिलाकर कितनी ही स्त्रियाँ अपने पतियोंको अत्यन्त भयंकर रोगोंका शिकार बना देती हैं। किसीको मारनेकी इच्छावाले मनुष्य उसकी स्त्रीके हाथमें यह प्रचार करते हुए विष दे देते हैं कि “यह पतिको वशमें करनेवाली जड़ी-बूटी है”
amitra-prahitāṁś cāpi gadān paramadāruṇān | mūla-pracāraiḥ hi viṣaṁ prayacchanti jighāṁsavaḥ ||
याशिवाय शत्रूही अत्यंत भयंकर रोग पाठवितात. जे मारण्याच्या हेतूने असतात ते ‘मुळी-औषधी’ असा प्रचार करून विष देतात—औषध म्हणून ते दुसऱ्याच्या हाती (बहुधा पत्नीच्या माध्यमातून) देऊन मोठा अनर्थ घडवितात।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse warns that adharma often operates through deception: harmful acts like poisoning can be disguised as medicine, exploiting trust within the household. Ethical vigilance is required, especially where persuasion and false ‘benefit’ are used to mask violence.
Vaiśampāyana describes a tactic of hostile agents: they cause lethal harm by having poison administered under the guise of herbal remedies. The accompanying context (as reflected in the Gītā Press gloss) highlights how such plots may be routed through a spouse’s hand by claiming the substance is a beneficial herb.