Shloka 231
Duryodhana’s Śaraṇāgati and the Pāṇḍavas’ Resolve
Gandharva Encounter
जो ब्राह्मण एकाग्रचित्त हो स्कन्ददेवके इस जन्मवृत्तान्तका पाठ करता है, वह संसारमें पुष्टिको प्राप्त हो अन्तमें भगवान् स्कन्दके लोकमें जाता है ।। इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि मार्कण्डेयसमास्यापर्वणि आज्धिरसे स्कनन््दोत्पत्तौ महिषासुरवधे एकत्रिंशदधिकद्विशततमो<ध्याय:
yo brāhmaṇa ekāgracittaḥ san skandadevasya asya janma-vṛttāntasya pāṭhaṃ karoti, sa saṃsāre puṣṭiṃ prāpya ante bhagavataḥ skandasya loke gacchati.
मार्कण्डेय म्हणाले—जो ब्राह्मण एकाग्रचित्त होऊन स्कन्ददेवाच्या या जन्मवृत्तान्ताचे पठण करतो, तो या जगात पुष्टी व समृद्धी प्राप्त करतो आणि शेवटी भगवान् स्कन्दाच्या लोकास जातो. इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि मार्कण्डेयसमास्यापर्वणि आंगिरसे स्कन्दोत्पत्तौ महिषासुरवधे एकत्रिंशदधिकद्विशततमोऽध्यायः।
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Focused recitation (ekāgratā) of a sacred narrative is presented as a disciplined devotional act that yields both worldly flourishing (puṣṭi) and a spiritually elevated end—attainment of Skanda’s realm.
Mārkaṇḍeya concludes the Skanda-birth episode with a phalaśruti: he states the reward for a brāhmaṇa who recites the account with concentration—prosperity in this life and, after death, reaching Lord Skanda’s loka.